Nazar Hikayesi

Bir zamanlar, küçük ve huzurlu bir köyde yaşayan Elif adında meraklı bir kız vardı. Elif’in en sevdiği şey, babaannesinin anlattığı eski hikâyeleri dinlemekti. Özellikle de “nazar” hakkında olanları…

Bir akşam, güneş yavaş yavaş dağların arkasına çekilirken Elif babaannesinin yanına oturdu.

— "Babaanne, nazar gerçekten var mı?"

Babaannesi gülümsedi, başını hafifçe salladı.

— "Evet yavrum, nazar vardır. Ama korkman için değil, dikkatli olman için anlatılır."

Elif’in gözleri büyüdü.

— "Peki nazar ne yapar?"

— "Nazar, insanların kıskanç ya da hayran bakışlarının zarar vermesidir. Ama Allah’a sığınırsan, seni korur."

Elif biraz düşündü. O gece uyurken aklında hep bu konu vardı.

Ertesi gün köy meydanında bir panayır kurulmuştu. Herkes çok neşeliydi. Elif de yeni kırmızı elbisesini giymişti. Elbise o kadar güzeldi ki, herkes dönüp ona bakıyordu.

— "Elif, ne kadar güzel olmuşsun!" dedi komşu teyzelerden biri.

— "Maşallah!" dedi bir diğeri.

Ama kalabalığın arasında bir çocuk vardı: Murat. Murat Elif’e bakarken içinden “Keşke benim de böyle güzel bir elbisem olsa” diye geçirdi. Ama bunu söylemedi.

Akşam olunca Elif kendini tuhaf hissetmeye başladı. Başı ağrıyordu, neşesi gitmişti.

— "Babaanne... kendimi kötü hissediyorum..."

Babaannesi hemen yanına geldi.

— "Bugün çok dikkat çektiğin oldu mu?"

— "Evet... herkes elbiseme bakıyordu..."

Babaannesi derin bir nefes aldı.

— "Belki de nazar değmiştir yavrum. Ama korkma."

Elif’in gözleri doldu.

— "Nazar beni hasta mı edecek?"

— "Hayır. Biz dua ederiz, Allah bizi korur."

Babaannesi Elif’in başını okşadı ve yavaşça dua etmeye başladı. Elif de gözlerini kapattı.

— "Allah’ım, bizi kötü bakışlardan koru..."

Bir süre sonra Elif kendini biraz daha iyi hissetti.

Ertesi gün Murat Elif’in yanına geldi. Yüzü biraz üzgündü.

— "Elif..."

— "Evet Murat?"

— "Dün sana bakarken... içimden kötü şeyler geçti galiba..."

Elif şaşırdı.

— "Nasıl yani?"

— "Kıskandım seni... ama istemeden oldu..."

Elif bir an durdu. Sonra gülümsedi.

— "Babaannem dedi ki, önemli olan kalbimizi temiz tutmakmış."

Murat başını eğdi.

— "Özür dilerim..."

Elif elini uzattı.

— "Sorun değil. Ama birlikte dua edebiliriz."

İkisi birlikte gözlerini kapattı.

— "Allah’ım, kalbimizi temiz tut..."

O andan sonra Murat kendini daha iyi hissetti.

Babaannesi bu durumu görünce çocukları yanına çağırdı.

— "Bakın çocuklar," dedi yumuşak bir sesle, "nazar bazen olur. Ama asıl önemli olan niyetimizdir."

— "Yani biz kötü düşünmezsek nazar olmaz mı?" diye sordu Elif.

— "Daha az olur. Ama yine de her zaman Allah’a sığınmak gerekir."

Murat merakla sordu:

— "Peki ne yapmalıyız?"

— "Güzel bir şey gördüğünüzde 'maşallah' demelisiniz. Ve kalbinizde iyilik olmalı."

Elif heyecanlandı.

— "Ben herkese maşallah diyeceğim!"

Murat da gülümsedi.

— "Ben de!"

O günden sonra köyde bir değişiklik oldu. Çocuklar birbirlerine bakarken kıskanmak yerine güzel sözler söylemeye başladı.

— "Maşallah ne güzel topun var!"

— "Maşallah ne güzel çizmişsin!"

Elif artık korkmuyordu. Çünkü öğrenmişti ki nazar sadece kötü bir bakıştan değil, aynı zamanda unutulan iyilikten doğardı.

Bir akşam Elif yine babaannesinin yanına geldi.

— "Babaanne, artık nazardan korkmuyorum."

— "Neden yavrum?"

— "Çünkü Allah bizi koruyor. Ve biz de iyi olursak nazar bize zarar vermez."

Babaannesi gururla gülümsedi.

— "Aferin sana Elif. En büyük koruma, temiz kalptir."

Elif gökyüzüne baktı. Yıldızlar parlıyordu.

— "Allah’ım, herkesi koru..."

Ve o gece Elif huzur içinde uyudu. Çünkü artık biliyordu: Nazar vardır, ama iyilik ve dua her zaman daha güçlüdür.