Uğurlu Yedi Fil Hikayesi

Gökkuşağı Ormanı’nın en ucunda, yıldızların geceleri yapraklara konduğu, sabahları çiy damlalarının küçük aynalar gibi parladığı bir vadi vardı. Bu vadinin adı Şanspınarı Vadisi’ydi. Orada yaşayan herkes, vadinin ortasındaki eski taş çeşmeden akan suyun dilekleri dinlediğine inanırdı. Ama çeşme artık uzun zamandır akmıyordu.

Köydeki çocuklar eskiden o çeşmenin etrafında oyunlar oynar, suyun şırıltısını dinleyerek masallar uydururdu. Şimdi çeşmenin başında sadece kuru yosunlar, solmuş çiçekler ve sessiz taşlar vardı. Kuşlar bile oradan geçerken ötüşlerini biraz kısardı.

Vadide Lina adında meraklı, cesur ama biraz da içine kapanık bir çocuk yaşardı. Lina’nın saçları kestane rengindeydi, gözleri ise sanki yağmurdan sonra açan gökyüzü gibi parlardı. En yakın arkadaşı küçük bir sincap olan Fındık’tı. Fındık’ın kuyruğu kabarık, sesi incecik, korktuğunda saklanma hızı ise rüzgârdan bile hızlıydı.

Bir sabah Lina, annesinin üzgün bir sesle komşularla konuştuğunu duydu.

— Çeşme akmazsa bahçelerimiz kuruyacak, çocuklar susuz kalacak, ağaçlar meyve veremeyecek.

Başka bir komşu iç çekti.

— Eski masallarda yedi uğurlu filden söz edilirdi. Onlar gelirse vadi yeniden canlanır derlerdi ama kim bilir gerçek mi?

Lina’nın kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Yedi uğurlu fil! Bu sözleri daha önce ninesinden de duymuştu. Ninesi ona, dünyanın farklı köşelerinde yaşayan yedi filin her birinin ayrı bir uğur taşıdığını anlatırdı. Ama Lina bunun sadece uyku öncesi masalı olduğunu sanırdı.

O gün öğle vakti Lina, Fındık’ı yanına alıp çeşmenin başına gitti. Çeşmenin taşlarına dokundu. Taş soğuktu. Tam geri dönecekken çeşmenin üzerindeki eski kabartmaların parladığını gördü. Yedi küçük fil resmi birer birer ışıldamaya başladı.

Fındık korkudan Lina’nın omzuna zıpladı.

— Lina! Taşlar parlıyor! Taşlar normalde parlamaz! Bu çok taşça olmayan bir davranış!

Lina şaşkınlıkla gülümsedi.

— Belki de masal başlıyordur, Fındık.

Çeşmenin içinden ince bir ses yükseldi. Bu ses yaşlı bir dere gibi hem yorgun hem de bilgeydi.

— Yedi fil bulunmadan su dönmez. Ama onları arayan kişi şansı cebinde değil, kalbinde taşımalı.

Lina’nın boğazı düğümlendi. Bir an korktu, bir an heyecanlandı. Kendi kendine “Ya başaramazsam?” diye düşündü. Ama sonra kuruyan çiçekleri, susuz kalan kuşları ve annesinin endişeli yüzünü hatırladı.

— Ben onları bulacağım, dedi Lina, sesi titrese de gözleri kararlıydı.

Fındık hemen araya girdi.

— Biz bulacağız demek istedin sanırım. Çünkü sen kahramansan ben de en azından kahramanın çok hızlı kaçabilen yardımcısıyım.

Lina güldü. Bu gülüş, çeşmenin sessiz taşlarında yankılandı.

Böylece Lina ile Fındık, yedi uğurlu fili aramak için yola çıktı.

İlk olarak Altınçayır’a gittiler. Burası güneş ışığının sarı çiçekler üzerinde dans ettiği geniş bir ovaydı. Ovanın ortasında, kulağının arkasında papatyalar taşıyan minicik bir fil vardı. Adı Minnoş’tu. Diğer fillere göre küçük olsa da gülüşü bütün ovayı ısıtıyordu.

Minnoş, hortumuyla yere düşmüş bir kuş yuvasını kaldırmaya çalışıyordu.

— Yardıma ihtiyacın var mı? diye sordu Lina.

Minnoş utangaç bir şekilde başını eğdi.

— Evet. Ben küçüğüm diye bazen gücüm yetmez sanıyorlar. Ama ben iyilik uğuru taşırım. İyilik bazen küçük başlar, sonra kocaman olur.

Lina kuş yuvasını birlikte ağaca yerleştirdi. Yuvanın içinden üç yavru kuş başını çıkarıp cikledi. Minnoş’un alnındaki küçük yıldız parladı.

— Lina, sen yardım etmeyi seçtin. Bu yüzden ilk uğur seninle geliyor.

Fındık ellerini beline koydu.

— Harika! Bir fil bulduk. Altı fil kaldı. Ayrıca kuşlar beni kahraman olarak görmüş olabilir. Çok mütevazı davranacağım.

Minnoş güldü ve Lina’nın yanına katıldı.

İkinci fil, Sisli Bambu Ormanı’ndaydı. Ormana girdiklerinde her yer gri bir tülle kaplanmış gibiydi. Ağaçların arasında yankılar dolaşıyor, yapraklar fısıldaşıyordu. Fındık sürekli Lina’nın cebine girmeye çalışıyordu.

— Ben bu ormanı sevmedim. Çok fazla sis, çok az fındık var.

Derken derin bir ses duyuldu.

— Korku kötü değildir. Korku, kalbine dikkatli olmayı öğreten bir zil gibidir.

Sislerin arasından büyük, gümüş renkli bir fil çıktı. Adı Duman’dı. Gözleri yumuşaktı, adımları ağır ama sakindi.

Lina yutkundu.

— Sen uğurlu fillerden biri misin?

Duman başını salladı.

— Ben cesaret uğurunu taşırım. Ama cesaret korkmamak değildir. Korkarken doğru olanı yapmaktır.

Tam o sırada ormanın içinden ince bir ağlama sesi geldi. Lina sesi takip etti ve dikenli çalıların arasında sıkışmış yavru bir geyik gördü. Çalılar karanlık ve ürkütücüydü. Lina’nın elleri titredi.

— Ya canım acırsa? diye fısıldadı.

Duman ona baktı.

— Canın acıyabilir. Ama birinin kalbi şu anda senden yardım bekliyor.

Lina derin bir nefes aldı. Fındık da korka korka yanına geldi.

— Tamam, ama dikenler bana bakmasın.

Birlikte çalıları ayırdılar. Lina’nın kolu biraz çizildi ama yavru geyik kurtuldu. Geyik Lina’nın elini yaladı. Duman’ın gümüş alnı parladı.

— Cesaret uğuru da seninle.

Artık iki fil Lina’nın peşindeydi.

Üçüncü yol onları Aynalı Göl’e götürdü. Bu göl öyle sakindi ki bulutlar bile yüzünü orada düzeltirmiş gibi görünürdü. Gölün kenarında mavi gözlü, kulakları dalga desenli bir fil duruyordu. Adı Maviş’ti.

Maviş, suya bakıyor ve ağlıyordu. Gözyaşları göle düşünce küçük halkalar oluşuyordu.

Lina yavaşça yanına yaklaştı.

— Neden ağlıyorsun?

Maviş hıçkırdı.

— Çünkü herkes şans getirdiğimi sanıyor ama bazen ben de üzülüyorum. Uğurlu olmak, hiç ağlamamak demek değil. Ben merhamet uğurunu taşırım. Başkalarının duygularını duyanlar gerçek şansı bulur.

Lina, Maviş’in yanına oturdu. Hiç acele etmedi. Hiç “Ağlama” demedi. Sadece yanında kaldı.

Fındık bir yaprak getirdi.

— Mendil niyetine kullanabilirsin. Biraz kıtır kıtır ama iyi niyetli.

Maviş gülmeye başladı. Gözyaşları gülüşe karıştı. Gölün yüzeyinde mavi bir ışık yayıldı.

— Beni düzeltmeye çalışmadınız. Beni dinlediniz. Merhamet uğuru da sizinle.

Lina o an anladı ki bazen birini mutlu etmek için sihirli sözlere gerek yoktu; yanında kalmak yeterliydi.

Dördüncü fil, Rüzgârlı Tepeler’deydi. Bu tepelerde rüzgâr o kadar hızlı eserdi ki şapkalar uçmayı öğrenir, çiçekler eğilip kalkan dansçılar gibi görünürdü. Tepelerin en yükseğinde kırmızı atkılı bir fil zıplayıp duruyordu. Adı Pıtır’dı.

— Merhaba! Siz de yarışmaya mı geldiniz? Yoksa rüzgâr tarafından yanlışlıkla mı getirildiniz?

Fındık yere tutunarak bağırdı.

— Ben hiçbir yere gelmedim! Rüzgâr beni taşıyor!

Pıtır kahkahalar attı.

— Ben neşe uğurunu taşırım. Ama neşe, sadece gülmek değildir. Zor zamanlarda kalbine küçük bir ışık yakabilmektir.

Pıtır onları bir oyuna çağırdı. Tepeden aşağı yuvarlanan renkli topları yakalamaları gerekiyordu. Lina başta oyunun gereksiz olduğunu düşündü.

— Vadi susuzken oyun oynayabilir miyiz?

Pıtır birden ciddileşti.

— En zor günlerde bile çocukların gülmeye hakkı vardır. Gülüş, umudun kardeşidir.

Lina bunu duyunca içi ısındı. Topları yakalamaya başladılar. Fındık yanlışlıkla bir topun üzerine binip tepeden aşağı kaydı.

— Ben iyiyim! Bu tamamen planlı bir kahraman hareketiydi!

Herkes kahkahalarla güldü. Pıtır’ın atkısı ışıl ışıl parladı.

— Neşe uğuru da sizinle.

Beşinci fil, Unutulmuş Kütüphane’deydi. Bu kütüphane, dev mantarların altında kurulmuştu. Raflar ağaç köklerinden, kitaplar ise ay ışığında parlayan yapraklardan yapılmıştı. İçeride gözlüklü, mor benekli bir fil vardı. Adı Bilge’ydi.

Bilge, burnunun ucuna düşen gözlüğünü düzeltti.

— Geldiniz demek. Yavaş geldiniz ama yanlış gelmediniz.

Lina şaşırdı.

— Bizi bekliyor muydun?

— Elbette. Kütüphaneler beklemeyi bilir. Ben sabır uğurunu taşırım. Sabırsız kalp, kapıyı açmadan içeri girmeye çalışır.

Bilge onlara kalın bir kitap gösterdi. Kitabın adı “Çeşmenin Kalbi”ydi. Ama kitap kilitliydi. Kilidi açmak için üç bilmece çözmeleri gerekiyordu.

İlk bilmece şuydu: “Paylaştıkça çoğalan şey nedir?”

Fındık hemen bağırdı.

— Fındık değil! Paylaşırsam azalıyor. Çok kötü bir bilmece.

Lina düşündü.

— Sevgi. Sevgi paylaştıkça çoğalır.

Kilitin ilk halkası açıldı.

İkinci bilmece: “Korkunca küçülür, umutla büyür. Nedir?”

Lina bu kez Duman’a baktı. Sonra gülümsedi.

— Cesaret.

İkinci halka açıldı.

Üçüncü bilmece: “Ağlamayı da gülmeyi de içine alır. Kırılırsa tamiri zaman ister. Nedir?”

Maviş yumuşak bir sesle konuştu.

— Kalp.

Kitap açıldı. Sayfaların içinden altın bir ışık yükseldi. Bilge memnuniyetle başını salladı.

— Sabır uğuru da sizinle. Çünkü cevapları acele etmeden kalbinizle aradınız.

Altıncı fil, Kayıp Oyuncaklar Adası’ndaydı. Adaya ulaşmak için kurumuş bir dere yatağından geçtiler. Adada eski oyuncak ayılar, tek tekerlekli arabalar, düğmesi kopmuş bebekler ve kanadı yırtılmış uçurtmalar vardı. Hepsi üzgün görünüyordu.

Adanın ortasında yeşil kulaklı bir fil, kırık oyuncakları tamir ediyordu. Adı Umut’tu.

— Hoş geldiniz. Burada unutulan şeylere yeniden gülümsemeyi öğretirim.

Lina yerde yatan eski bir tahta at gördü. Atın bir bacağı eksikti.

— Bunu tamir edebilir miyiz?

Umut başını salladı.

— Elbette. Ben umut uğurunu taşırım. Umut, kırılan şeyin asla eskisi gibi olmayacağını bilse bile yeni bir güzellik bulabileceğine inanmaktır.

Lina, Minnoş, Duman, Maviş, Pıtır, Bilge ve Fındık birlikte çalıştılar. Tahta ata yeni bir bacak yaptılar. Fındık bir kabuk parçasını eyer diye yerleştirdi.

— Sanatsal katkı yaptım. Çok önemli.

Tahta at birden gözlerini açtı ve neşeyle kişnedi. Adadaki tüm oyuncaklar alkışladı. Umut’un yeşil kulakları parladı.

— Umut uğuru da sizinle.

Artık altı fil olmuşlardı. Ama Lina’nın içindeki endişe büyüyordu. Son fil neredeydi? Zaman geçiyordu. Şanspınarı Vadisi belki de tamamen kuruyordu.

Yedinci fil için Bilge’nin kitabında tek bir cümle yazıyordu: “Son uğur, en karanlık yerde değil; en çok saklanan duygunun ardındadır.”

Lina bu cümleyi anlamadı. Hepsi gece olana kadar yürüdü. Sonunda Ağlayan Mağara’ya geldiler. Mağaranın girişinden soğuk bir rüzgâr esiyordu. İçeriden damla sesleri geliyordu ama su yoktu; sanki taşlar ağlıyordu.

Lina’nın içi sıkıştı. Mağaraya bakınca babasını hatırladı. Babası uzun bir yolculuğa çıkmış ve aylar önce dönmemişti. Lina güçlü görünmeye çalışmış, kimseye ne kadar özlediğini söylememişti. O özlem, kalbinde saklı bir taş gibi duruyordu.

Fındık onun yüzüne baktı.

— Lina, üzgünsün. Saklamaya çalışınca daha çok belli oluyor. Ben saklanma uzmanıyım, bilirim.

Lina’nın gözleri doldu.

— Babamı özledim. Herkes üzülmesin diye söylemedim. Ama çok özledim. Bazen dönmeyecek diye korkuyorum.

Altı fil sessizce Lina’nın etrafında halka oldu. Mağaranın içinden yedinci fil çıktı. Bembeyazdı. Kulaklarında yıldız tozu gibi parıltılar vardı. Adı Işıl’dı.

Işıl’ın sesi ninni gibiydi.

— Ben doğruluk uğurunu taşırım. İnsan kendi kalbine doğruyu söylemeden gerçek şansı bulamaz.

Lina ağlamaya başladı. Bu kez gözyaşlarını saklamadı. Fındık onun elini tuttu. Minnoş yanağını Lina’nın omzuna dayadı. Duman sessizce yanında durdu. Maviş onunla birlikte ağladı. Pıtır bu kez şaka yapmadı, sadece küçük bir gülümsemeyle bekledi. Bilge gözlüğünü çıkarıp gözlerini sildi. Umut ise mağaranın duvarına yumuşak bir ışık tuttu.

Işıl yaklaştı.

— Özlemek, sevginin uzaklara uzanan koludur. Korkmak, kaybettiğin anlamına gelmez. Ağlamak, zayıflık değildir. Kalbinin yağmurudur.

Lina hıçkırıklarının arasından konuştu.

— O zaman ben şanssız değilim, değil mi?

Işıl gülümsedi.

— Hayır. Sen kalbi dolu bir çocuksun. Ve dolu kalpler bazen taşar.

Bu sözlerle Işıl’ın alnındaki yıldız parladı. Yedi filin ışıkları birleşti. Mağaranın tavanında yedi renkli bir gökkuşağı oluştu. Sonra uzaklardan bir su sesi duyuldu.

Lina heyecanla ayağa kalktı.

— Çeşme! Çeşme akıyor olabilir!

Hepsi Şanspınarı Vadisi’ne koştu. Daha doğrusu filler zarifçe yürüdü, Fındık panikle zıpladı, Lina ise kalbi kanatlanmış gibi koştu. Vadiye vardıklarında köy halkı çeşmenin etrafında toplanmıştı. Taş çeşmenin ağzından berrak su akıyordu. Çiçekler başlarını kaldırıyor, ağaçların yaprakları yeniden yeşeriyor, kuşlar çılgınca ötüyordu.

Lina’nın annesi onu görünce koşup sarıldı.

— Lina! Nerelerdeydin? Seni çok merak ettim!

Lina annesine sıkıca sarıldı.

— Yedi fili buldum anne. Ama en çok da kalbimde sakladıklarımı buldum.

Köylüler yedi file hayranlıkla baktı. Minnoş çocuklara çiçekler uzattı. Duman korkan bebek kuşları kanatlarının gölgesinde sakinleştirdi. Maviş susayan hayvanlara su taşıdı. Pıtır çocuklarla hoplama oyunu oynadı. Bilge çeşmenin eski yazılarını okudu. Umut kırık kova ve saksıları onardı. Işıl ise çeşmenin başında durup herkese yumuşak bir ışık verdi.

O sırada köy yolunda bir siluet belirdi. Lina gözlerini kıstı. Kalbi duracak gibi oldu. Bu gelen babasıydı. Üzerinde yol tozu vardı ama yüzünde kocaman bir gülümseme taşıyordu.

Lina koştu.

— Baba!

Babası diz çöküp kollarını açtı.

— Benim cesur kızım! Geciktim ama döndüm. Yolumu sel bozdu, sonra ormanda yardım bekleyen insanlara rastladım. Ama her gece seni düşündüm.

Lina ona sarıldı. Ağladı, güldü, tekrar ağladı. Bu kez hiçbir duygusunu saklamadı.

— Seni çok özledim. Çok korktum.

Babası saçlarını okşadı.

— Ben de seni çok özledim. Korktuğunu söylediğin için sana daha çok sarılabilirim.

Yedi fil birbirine baktı. Pıtır burnunu çekti.

— Ben normalde neşe filiyim ama şu an biraz gözlerim sulandı. Rüzgâr yüzünden tabii. Kesinlikle rüzgâr.

Fındık kollarını kavuşturdu.

— Ben de ağlamıyorum. Sadece gözlerim duygusal fındık üretiyor.

Herkes güldü.

O günden sonra Şanspınarı Vadisi’nde çeşme hiç kurumadı. Ama köylüler şansın sadece çeşmeden gelen suda olmadığını öğrendi. Şans, Minnoş’un iyiliğinde, Duman’ın cesaretinde, Maviş’in merhametinde, Pıtır’ın neşesinde, Bilge’nin sabrında, Umut’un inancında ve Işıl’ın doğruluğundaydı.

Lina büyüdükçe bu masalı bütün çocuklara anlattı. Çocuklar özellikle Fındık’ın kahramanlıklarını dinlemeyi severdi, çünkü Fındık her anlatımda kendini biraz daha cesur yapardı.

Bir gün küçük bir çocuk Lina’ya sordu:

— Yedi uğurlu fil hâlâ vadide mi?

Lina çeşmeden akan suya baktı. Suyun içinde yedi renk parlıyordu.

— Evet, dedi. — Ama onları görmek için sadece gözlerini değil, kalbini de açman gerekir.

Çocuk kaşlarını çattı.

— Peki bize de uğur getirirler mi?

Lina gülümsedi.

— Elbette. Birine yardım ettiğinde Minnoş yanındadır. Korksan da doğruyu yaptığında Duman seninledir. Bir arkadaşının duygusunu dinlediğinde Maviş gülümser. Zor bir günde kahkaha bulduğunda Pıtır hoplar. Beklemeyi öğrendiğinde Bilge sayfa çevirir. Kırılan bir şeyi yeniden denediğinde Umut ışık yakar. Ve kalbine doğruyu söylediğinde Işıl yıldızlarını parlatır.

Çocuk çeşmeye eğildi. Suyun içinde sanki yedi küçük fil dans ediyordu.

O gece Şanspınarı Vadisi’nde yıldızlar her zamankinden daha parlaktı. Rüzgâr ağaçların arasından geçerken yumuşak bir şarkı söylüyordu. Çocuklar uykuya dalarken, rüyalarında yedi fil gördüler. Minnoş çiçeklerden taç yapıyor, Duman sisleri dağıtıyor, Maviş göle ay ışığı serpiyor, Pıtır yıldız toplarıyla oynuyor, Bilge bulutlardan kitap okuyordu. Umut kırık bir ay parçasını onarıyor, Işıl ise bütün rüyaların üstüne gümüş bir battaniye seriyordu.

Ve vadide herkes şunu biliyordu: Gerçek uğur, insanın başına bir şey gelmesi değil; insanın kalbinde iyilik, cesaret, merhamet, neşe, sabır, umut ve doğruluk taşımasıydı.

Yedi fil de bunu bilen çocukların yanında hep usulca yürürdü. Bazen bir yaprağın hışırtısında, bazen bir dostun sarılışında, bazen de “Ben korkuyorum ama deneyeceğim” diyen küçücük bir seste kendilerini belli ederlerdi.

Şanspınarı Çeşmesi ise her sabah aynı şarkıyı mırıldanırdı:

— Kalbin açıksa, uğur zaten yoldadır.