Yağmurun Bereketi Hikayesi

Ali, küçük penceresinin önünde dizlerini karnına çekmiş, dışarıdaki gökyüzüne bakıyordu. Bulutlar o sabah erkenden toplanmış, sanki bütün mahalleyi kocaman, gri bir battaniyenin altına almıştı. Hava ne tam aydınlıktı ne tam karanlık. Her şey, yağmur başlamadan önceki o sessiz bekleyişin içindeydi.

Ali yağmuru severdi ama o gün biraz huzursuzdu. Çünkü annesi sabah ekmekleri sakladıkları dolabı açmış, içini kontrol etmiş, sonra da iç çekmişti. Evde az yiyecek kalmıştı. Babası başka şehirde çalışıyordu. Annesi, ninesi ve küçük kız kardeşi Elif ile birlikte yaşıyorlardı. Yine de bu evde eksik olmayan iki şey vardı: sabır ve dua.

Ninesi örgüsünü dizine bırakıp Ali’ye baktı. Gözleri yumuşacıktı.

— "Ne düşünüyorsun Ali?"

Ali başını camdan ayırmadan cevap verdi.

— "Yağmur yağarsa güzel olur nine ama annem üzgün gibi. Evde az şey kaldı. Yağmur bazen beni sevindiriyor, bazen de içimi sıkıyor."

Ninesi gülümsedi. Eliyle Ali’nin saçlarını düzeltti.

— "Her yağmur sadece toprağı değil, insanın kalbini de sular evladım. Bazen bereket önce gökten değil, insanın içinden başlar."

Ali bu sözü çok düşündü ama tam anlayamadı. O sırada ilk damla pencereye vurdu. Sonra ikincisi. Sonra birden bire sanki gökyüzü kapılarını açtı. Damlalar camı tıpır tıpır dövmeye başladı. Elif sevinçle alkışladı.

— "Ali abi, bak, yağmur geldi. Sanki gökyüzü şarkı söylüyor."

Ali hafifçe gülümsedi. Gerçekten de yağmurun sesi bir şarkıya benziyordu. İnce, temiz, serin bir şarkı.

Öğleye doğru ezan sesi mahalleyi doldurdu. Yağmur biraz hafiflemişti. Annesi mutfakta çorbayı karıştırırken Ali’ye döndü.

— "Ali, camiye uğrayıp namazını kılmak ister misin? Dönüşte de dikkatli gel. Yerler kaygandır."

Ali hemen ayağa kalktı. Yağmur altında camiye gitmek ona ayrı bir heyecan verirdi. Sanki caminin avlusu yağmurla daha da temiz, daha da parlak olurdu. Eski şemsiyeyi aldı. Ninesi arkasından seslendi.

— "Kalbini de şemsiyenin altına alma yavrum. Bırak biraz yağmur oraya da değsin."

Ali bu söze gülse de içi ısındı. Camiye doğru yürürken yağmur damlaları şemsiyenin üstünde minik davullar gibi vuruyordu. Sokak sessizdi. Sadece ezanın yankısı ve yağmurun sesi vardı.

Caminin avlusuna vardığında taşların üstünde biriken suyu gördü. Minarenin gövdesinden aşağı süzülen damlalar sanki inci dizisi gibiydi. Kapının önünde imam Hasan Efendi duruyordu. Sakalından birkaç damla düşüyordu ama yüzünde huzurlu bir ifade vardı.

— "Hoş geldin Ali."

— "Hoş buldum Hasan Efendi."

— "Yağmurdan korkmadın demek."

— "Biraz korktum ama yine de geldim."

Hasan Efendi dizlerini kırıp Ali’nin göz hizasına indi.

— "Korkmak kötü değildir evladım. Önemli olan, kalbinin seni hayra götürmesine izin vermendir."

Ali bu sözü de aklının bir köşesine koydu.

Namazdan sonra cemaat yavaş yavaş dağıldı. Cami birden sessizleşti. Yağmur yeniden hızlanmıştı. Ali kapının yakınında beklerken Hasan Efendi, duvar kenarındaki eski bir ahşap sandığı açtı. İçinden küçük ekmekler, birkaç hurma paketi ve biraz da kuru gıda çıkardı.

Ali şaşırdı.

— "Bunlar ne Hasan Efendi?"

— "Mahallede ihtiyacı olanlar için ayrılan emanetler."

— "Emanet mi?"

— "Evet. Verenin de alanın da kalbi incinmesin diye buna emanet deriz bazen. Çünkü asıl sahip biz değiliz. Bize ulaşan her iyilik, paylaşalım diye gelir."

Ali sessizce baktı. O anda annesinin sabahki yüzü gözünün önüne geldi. Azalan ekmekler, ninesinin derin ama sakin bakışı, Elif’in çorbayı içerken kaşığı son damlasına kadar sıyırması... İçinde bir şey kıpırdadı. Söylemek istedi ama utanıyordu. Hasan Efendi sanki onun düşüncesini anlamış gibi yumuşak sesle sordu.

— "Bir şey mi söyleyeceksin Ali?"

Ali başını eğdi.

— "Bizim evde de biraz azaldı galiba. Annem belli etmemeye çalışıyor ama ben anlıyorum."

Hasan Efendi’nin yüzü daha da yumuşadı.

— "Bunu söylemek cesarettir. İnsan bazen yardım istemekten çekinir. Ama ihtiyaç da nimet gibi gerçektir. Bekle burada."

Sandıktan bir torba hazırladı. İçine ekmek, hurma, biraz pirinç, biraz mercimek ve küçük bir kavanoz bal koydu. Torbayı Ali’ye uzattı.

— "Bunu evine götür. Ama bir şey söyleyeceğim."

— "Ne söyleyeceksiniz?"

— "Bunu sadece yiyecek sanma. Bunun içinde mahalledeki insanların duası, merhameti ve kardeşliği de var."

Ali torbayı iki eliyle tuttu. Gözleri doldu. İçinde utanç değil, sıcak bir minnettarlık vardı.

— "Teşekkür ederim."

— "Bana değil evladım. Şükret. Sonra da bir gün gücün olduğunda sen de başkasının yağmuru ol."

Ali dönüş yolunda yağmuru bambaşka hissetti. Az önce ıslatan damlalar şimdi sanki kalbine dokunuyordu. Eve vardığında annesi kapıyı açtı. Ali elindeki torbayı uzatınca kadın önce şaşırdı, sonra gözleri doldu. Ninesi uzaktan bakıyor, sessizce tebessüm ediyordu.

— "Ali, bu nereden geldi?"

— "Camiden. Hasan Efendi verdi. Ama emanet dedi. İçinde sadece yiyecek yokmuş. Dua da varmış."

Annesinin gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Hemen Ali’ye sarıldı.

— "Benim güzel oğlum."

Elif torbanın içinden bal kavanozunu görünce sevinçle zıpladı.

— "Bugün bayram gibi."

Ninesi ellerini açtı.

— "Rabbim veren gönülleri de alan elleri de mahcup etmesin."

O akşam ev başka türlü ısındı. Çorbanın kokusu mutfağı doldurdu. Ekmekler paylaşıldı. Bal küçük küçük sürüldü ama herkese yetti. Ali ilk defa az şeyin de çok gibi hissedilebileceğini gördü. Çünkü sofrada sadece yiyecek değil, şükür de vardı.

Gece yağmur dinmedi. Çatının üstüne düşen damlalar uzun süre konuşur gibi ses çıkardı. Ali yatağına uzandığında ninesinin sözlerini düşündü. Bereket önce insanın içinden başlar demişti. Belki de doğruydu. Evleri birden zengin olmamıştı ama kalpleri genişlemişti.

Ertesi sabah yağmur hâlâ yağıyordu. Ali erkenden uyandı. Mutfaktan sesler geliyordu. Annesi, kalan pirincin bir kısmını ayırıyordu. Ali şaşırdı.

— "Anne, neden ayırıyorsun?"

Annesi gülümsedi.

— "Komşumuz Fatma teyzenin hasta olduğunu duydum. Evden çıkamamış. Ona biraz çorba ve ekmek göndereceğim."

Ali hayretle baktı.

— "Ama bize yeni geldi bunlar."

Annesi kaşığı tencereye daldırırken cevap verdi.

— "Bereket paylaşıldıkça büyür oğlum. Dün bize uzanan iyilik, bugün başka bir eve gitsin."

Ali’nin içi bir anda aydınlandı. Sanki bulutların arkasından güneş sadece onun kalbinde doğmuştu. Hemen atıldı.

— "Ben götüreyim mi?"

Ninesi araya girdi.

— "Önce camiye uğra. Hasan Efendi’ye dün için teşekkür et. Sonra dönüşte birlikte gönderirsiniz."

Ali sevinçle hazırlandı. Bu kez elinde boş gitmek istemedi. Annesi küçük bir kap içine sıcak çorba koydu, yanına da evde kalan son iki zeytinden birkaçını ekledi. Çok değildi ama sevgiyle hazırlanmıştı.

Camiye vardığında avlu dün olduğu gibi ıslaktı. Fakat bugün Ali’nin ayakları daha hafifti. Hasan Efendi içeride rahleleri düzenliyordu. Ali yaklaşınca gülümsedi.

— "Bugün yüzün güneş gibi parlıyor Ali."

Ali elindeki kabı uzattı.

— "Annem gönderdi. Size teşekkür etmek için. Çorba getirdik."

Hasan Efendi şaşırdı.

— "Siz mi getirdiniz?"

— "Evet. Hem annem dedi ki bereket paylaşıldıkça büyürmüş."

Hasan Efendi’nin gözleri buğulandı. Kabı dikkatle aldı.

— "Ne güzel öğrenmişsiniz."

Ali biraz yaklaşarak fısıldadı.

— "Ben de büyüyünce başkalarının yağmuru olmak istiyorum."

Hasan Efendi başını okşadı.

— "O zaman şimdiden başlamışsın bile."

O sırada caminin pencerelerine yağmur biraz daha sert vurdu. Sanki gökyüzü bu söze seviniyor gibiydi. Ali kapının yanında durup avluya baktı. Damlalar taşlara düşüyor, minik halkalar oluşturuyordu. Her halka başka bir halkaya değiyor, sonra daha da büyüyordu. Tıpkı iyiliğin insanlar arasında yayılması gibi.

Eve döndüğünde Fatma teyze için hazırlanan tabak kapının önündeydi. Annesi ona dönüp gülümsedi.

— "Hazır mısın?"

— "Hazırım."

Elif de arkalarından seslendi.

— "Ben de dua edeyim mi?"

Ninesi kollarını açıp onu yanına çekti.

— "En güzel hediye duadır yavrum."

Ali o gün ilk defa şunu anladı: Yağmur sadece tarlalara, bahçelere, çiçeklere değil; evlerin içine, sofraların başına, insanların kalplerine de bereket taşıyordu. Bazen bu bereket bir torba erzak olurdu, bazen bir kap çorba, bazen de bir cümle, bir dua, bir şefkatli el.

Akşam olduğunda yağmur nihayet hafifledi. Gökyüzü hâlâ griydi ama sanki o griliğin içinde gizli bir aydınlık vardı. Ali pencerenin önüne geçti. Bu kez dizlerini içine çekmedi. Dik durdu. Çünkü içindeki sıkıntı yerini huzura bırakmıştı.

Ninesi yanına gelip omzuna dokundu.

— "Bugün ne öğrendin Ali?"

Ali dışarıdaki son damlalara bakarak cevap verdi.

— "Yağmurun bereketi sadece yerde değil nine."

— "Peki nerede?"

Ali elini kalbinin üstüne koydu.

— "Burada. İnsan paylaşınca çoğalıyor. Dua edince hafifliyor. Şükredince güzelleşiyor."

Ninesi başını salladı. Gözlerinde hem sevinç hem de derin bir huzur vardı.

— "İşte şimdi yağmuru gerçekten duymaya başlamışsın."

O gece ev sessizdi ama güzel bir sessizlikti bu. Sobanın yanındaki sıcaklık, mutfaktan gelen hafif ekmek kokusu, camdan süzülen son damlalar, odalarda dolaşan dua gibi bir huzur... Ali gözlerini kapatırken artık yağmurun sesini sadece bir doğa sesi gibi duymuyordu. Ona göre yağmur, gökten inen bir hatırlatmaydı. İnsan tek başına büyümezdi. Merhametle, paylaşmayla, şükürle büyürdü.

Ve o günden sonra Ali, her yağmur yağdığında pencereye koştu. Ama sadece damlaları izlemek için değil. Kendi kendine hep aynı sözü fısıldamak için:

— "Bugün kimin bereketi olabilirim?"