Kirpi Sonic Hikayesi

Green Hill Zone o sabah alışılmadık derecede sessizdi. Çimenler rüzgârda kıpırdamıyor, gökyüzü mavi olmasına rağmen sanki düşünceliydi. Sonic, her zamanki gibi koşmak yerine bir tepenin ucunda durmuş, aşağıdaki vadiyi izliyordu. Ayakları istemsizce titriyordu ama bu kez ileri atılmıyordu.

—“Neden duruyorum ki?” diye mırıldandı. “Koşmak benim işim.”

Ama kalbi, ayaklarından daha hızlı atıyordu.

Arkasından tanıdık bir pervane sesi duyuldu.

—“Sonic! Seni her yerde aradım!”

Tails havada süzülerek yanına indi. Yüzünde her zamanki neşesi vardı ama gözlerinin içinde bir şey saklıydı.

—“Bir sorun mu var?” diye sordu Sonic.
—“Evet… hem de büyük bir sorun.”

Tails çantasından küçük ama karmaşık bir cihaz çıkardı. Ekranında dalgalanan çizgiler vardı.

—“Zaman akışı bozuluyor. Ama bu normal bir bozulma değil. Sanki… duygularla tetikleniyor.”
—“Duygular mı?” Sonic kaşlarını kaldırdı. “Zaman hislerle mi kırılır?”
—“Eğer çok güçlüyseler… evet.”

Tam o anda yer hafifçe sarsıldı. Uzakta Angel Island’ın gölgesi belirdi ve ardından Knuckles güçlü adımlarla yaklaştı.

—“Toprak huzursuz,” dedi Knuckles. “Ana Kristal titriyor. Böyle bir şeyi en son…”
—“Eggman,” dedi Sonic ve dişlerini sıktı.

Bir çekiç sesi yankılandı.

—“Hepiniz buradayken beni çağırmamak ayıp olmaz mı?”

Amy, pembe elbisesi ve kocaman gülümsemesiyle yanlarına geldi ama gülümsemesi kısa sürede ciddileşti.

—“Bu sefer sadece Eggman değil,” dedi sessizce.
—“Ne demek istiyorsun?” diye sordu Tails.
—“Bir şey hissediyorum… Sanki herkesin içinde sakladığı korkular uyanıyor.”

Gökyüzü aniden karardı. Yeşil bir ışık yarıldı ve metalik bir kahkaha duyuldu.

—“Hohoho! Tam isabet, küçük kirpi!”

Dr. Eggman devasa bir platformun üzerinde belirdi. Arka planda dönen makine alışılmış robotlardan çok farklıydı; keskin değil, pürüzsüzdü. Ama ürkütücüydü.

—“Bu sefer neyin peşindesin Eggman?” diye bağırdı Sonic.
—“Hızının değil,” dedi Eggman sırıtarak. “Kalbinin.”

Tails’in gözleri büyüdü.

—“Hayır… Bu bir Duygu Rezonatörü!”
—“Aferin tilki,” dedi Eggman. “Korku, pişmanlık, yalnızlık… Hepsi çok güçlü yakıtlar.”

Makine çalıştı. Dünya çatladı.

Sonic bir anda kendini karanlık bir boşlukta buldu. Koşmaya çalıştı ama yer yoktu. Sadece anılar vardı.

—“Burası neresi?”

Küçük bir Sonic gördü. Yalnızdı. Kimse onu beklemiyordu.

—“Hep yalnız koşuyorsun,” dedi küçük Sonic.
—“Yalnız değilim!” diye bağırdı büyük Sonic.
—“O zaman neden hep kaçıyorsun?”

Sonic durdu. İlk kez gerçekten durdu.

—“Çünkü durursam… acı hissederim.”

Bir ışık belirdi. Amy’nin sesi yankılandı.

—“Sonic! Biz buradayız!”

Başka bir yerde Knuckles diz çökmüştü. Angel Island çatlıyordu.

—“Bunu koruyamazsam hiçbir şeyim kalmaz,” dedi dişlerini sıkarak.
—“Yanılıyorsun,” dedi Amy’nin sesi. “Sen sadece bekçi değilsin.”
—“Peki ya değilsem?”
—“O zaman daha fazlasısın.”

Knuckles yumruklarını açtı. Gözleri doldu.

—“Ben… yalnız değilim.”

Tails başka bir çatlakta panikliyordu. Ellerindeki aletler çalışmıyordu.

—“Ya bir gün yeterince zeki olmazsam?”
—“Zeka yalnız çalışmaz,” dedi Sonic’in sesi. “Cesaretle birlikte çalışır.”

Tails derin bir nefes aldı.

—“O zaman denemeye devam ederim.”

Amy ise kendi korkusuyla yüzleşmişti. Hep güçlü görünme zorunluluğu.

—“Ya ben sadece… desteksem?”
—“Hayır,” dedi Sonic. “Sen kalpsin.”

Kalpler aynı anda attı.

Makine sarsıldı.

—“Hayır! Bu mümkün değil!” diye bağırdı Eggman. “Duygular kontrol edilemez!”

—“Evet,” dedi Sonic ortaya çıkarak. “Çünkü onlar bizim.”

Sonic koştu. Ama bu kez yalnız değildi. Arkadaşlarının etrafında döndü. Hız bir çember oldu. Çember bir bağ oldu.

Makine patladı. Zaman onarıldı.

Eggman kaçarken bağırdı:

—“Bir dahaki sefere kalpsiz olacağım!”

Sessizlik çöktü. Ama sıcak bir sessizlikti.

Amy Sonic’e yaklaştı.

—“Bugün çok cesurdun.”
—“Hayır,” dedi Sonic gülümseyerek. “Bugün kaçmadım.”

Tails başını salladı.

—“Bazen durmak, ilerlemenin en hızlı yoludur.”

Knuckles gökyüzüne baktı.

—“Angel Island güvende.”

Sonic ufka baktı. Ayakları yine titriyordu.

—“Hazırım,” dedi. “Ama artık neden koştuğumu biliyorum.”

Ve Green Hill Zone, o gün bir masal oldu.
Çocuklara fısıldanan bir masal:

Hız, kalp olmadan sadece rüzgârdır.