Mutlu Köpek Hikayesi

Bir zamanlar, güneşin her sabah pencereleri altın gibi parlatıp sokakları sıcacık aydınlattığı küçük bir kasabada, Köpük adında çok sevimli bir köpek yaşardı. Köpük’ün kulakları yumuşacıktı, burnu minicik ve parlaktı, kuyruğu ise sanki kendi başına bir şenlik yapıyormuş gibi durmadan sallanırdı. O, sıradan bir köpek değildi. O, gördüğü herkese neşe bulaştıran mutlu bir köpekti.

Köpük, kasabanın kenarındaki, kırmızı kiremitli, mavi panjurlu bir evde yaşardı. Bu evde ona çok iyi bakan Emre adında neşeli bir çocuk vardı. Emre sabahları uyanır uyanmaz önce yüzünü yıkar, sonra bahçeye koşar, en son da ellerini iki yana açıp Köpük’e seslenirdi.

— "Günaydın Köpük, bakalım bugün hangi güzellikleri keşfedeceğiz?"

Köpük bunu duyar duymaz yerinde zıplar, çimenlerin üstünde minik daireler çizer ve heyecandan patilerini birbirine karıştırırdı.

— "Hav hav hav."

Emre gülerek onun yanına çömelirdi.

— "Tamam tamam, anladım. Sen yine çok heyecanlısın."

Köpük’ün heyecanlanmak için özel bir sebebe ihtiyacı yoktu. Güneşli bir sabah, esen hafif bir rüzgar, bahçedeki papatyaların kokusu, uzaktan geçen bir simitçinin sesi, hatta yalnızca Emre’nin gülümsemesi bile onu mutlu etmeye yeterdi.

Kasabada Köpük’ü herkes tanırdı. Manav Mehmet amca, fırıncı Hasan usta, parkta oturan çocuklar, balkonundan saksılarına su veren teyzeler… Hepsi Köpük’ü görünce el sallardı. Çünkü Köpük yalnızca sevilmeyi değil, sevdirmeyi de bilirdi. Bir insanın yanına sokulur, başını hafifçe dizine yaslar, kuyruğunu tatlı tatlı sallardı. Bunu gören herkesin yüzü bir anda yumuşar, kalbi ısınırdı.

Bir gün Emre’nin annesi, kahvaltı masasını hazırlarken seslendi.

— "Emre, bugün pazara gideceğiz. Köpük de gelsin mi?"

Emre sevinçle ayağa fırladı.

— "Gelsin tabii. O pazarı çok seviyor."

Gerçekten de Köpük pazarı çok severdi. Çünkü pazar, onun için kokuların, renklerin ve gülümsemelerin buluştuğu bir yerdi. Taze maydanoz, domates, elma, portakal, sıcak ekmek, peynir, sabun, çiçek… Hepsinin ayrı ayrı kokusu vardı ve Köpük bu kokuları içine çekmeyi çok severdi.

Yola çıktıklarında Köpük hoplaya zıplaya önden gidiyor, sonra dönüp Emre’ye bakıyor, sanki onu çağırıyordu.

— "Hav."

Emre gülüp hızlanıyordu.

— "Tamam, geldim. Beni yarışa çağırıyorsun galiba."

Pazar yerine vardıklarında ilk olarak manav tezgahlarının önünden geçtiler. Mehmet amca, elindeki mandalinaları dizerken Köpük’ü fark etti.

— "Aaa, bizim neşe topu gelmiş."

Köpük hemen tezgahın önüne oturdu, başını yana eğdi, kulaklarını dikti.

— "Hav hav."

Mehmet amca kahkaha attı.

— "Sen yine beni güldürdün. Dur bakalım, sana küçük bir havuç vereyim."

Emre hemen nazikçe sordu.

— "Ama küçük olsun Mehmet amca, sonra öğle yemeğini de yiyecek."

Mehmet amca göz kırptı.

— "Merak etme, bu mutlu arkadaşın dengeli beslenmeyi de biliyor."

Köpük havucu ağzına aldı ama hemen yemedi. Önce bahçeden getirdiği en büyük mutluluk gibi kuyruğunu salladı, sonra Emre’ye baktı, sanki teşekkür ediyordu. Ardından havucu çıtır çıtır yemeye başladı.

Pazarda gezerlerken küçük bir kız çocuğu annesinin elini tutmuş, biraz sıkılmış gibi etrafa bakıyordu. Köpük onu görünce usulca yanına gitti. Kız çocuğu önce şaşırdı, sonra Köpük’ün kocaman parlayan gözlerini görünce gülümsedi.

— "Anne, bu köpek bana bakıyor."

Annesi yumuşak bir sesle konuştu.

— "Çünkü seninle tanışmak istiyor olabilir."

Kız çocuğu elini uzattı. Köpük elini kokladı ve başını hafifçe ona yasladı. Küçük kız kıkırdadı.

— "Ne kadar yumuşak. Adı ne?"

Emre gururla cevap verdi.

— "Adı Köpük."

— "Benim adım da Aslı."

Köpük bir kez havladı.

— "Hav."

Aslı daha çok güldü.

— "Bence o da benimle tanıştığına sevindi."

Emre başını salladı.

— "Evet, o yeni arkadaş edinmeyi çok seviyor."

Pazardan dönerlerken Emre’nin aklına bir fikir geldi. Kasaba parkında uzun zamandır çocukların birlikte eğlenceli bir gün geçireceği bir etkinlik yapılmamıştı. Köpük zaten herkesi bir araya getirmeyi seviyordu. Belki onun için küçük bir mutluluk günü düzenlenebilirdi.

Eve gelir gelmez Emre bu fikrini babasına anlattı.

— "Baba, parkta Köpük için bir neşe günü yapabilir miyiz?"

Babası gülümseyerek gözlüğünü düzeltti.

— "Neşe günü mü? Bu çok güzel bir fikir."

— "Herkes gelsin. Oyunlar oynayalım, kurdeleler asalım, çocuklar resim yapsın, Köpük de parkta koşsun."

Annesi mutfaktan seslendi.

— "Ben de limonata yaparım. Küçük kurabiyeler de hazırlarım."

Emre heyecanla alkışladı.

— "Harika."

Köpük de sanki her şeyi anlamış gibi iki ön patisini havaya kaldırıp zıpladı.

— "Hav hav hav."

Babası gülerek ona baktı.

— "Bak, en çok o sevindi."

Ertesi gün Emre, kasabadaki çocuklara haber verdi. Murat, Deniz, Baran, Aslı, Ayça ve Oğuz çok sevindiler. Herkes bir şey getirecekti. Kimi renkli balon, kimi ip, kimi boya kalemi, kimi de küçük oyuncaklar…

Etkinlik günü geldiğinde park adeta bayram yerine dönmüştü. Ağaç dallarına sarı, mavi, kırmızı kurdeleler bağlanmıştı. Çimenlerin üstüne büyük örtüler serilmiş, sepete meyveler yerleştirilmişti. Bir köşede limonatalar dizilmiş, başka bir köşede ise çocuklar için boş kağıtlar hazırlanmıştı. Bu kağıtlara herkes mutlu köpek resmi çizecekti.

Köpük parka girer girmez şaşkınlıkla etrafa baktı. Her yerde renkler vardı, herkes gülümsüyordu. Bir an yerinde durdu. Sonra kuyruğu hızlandı. Sonra daha da hızlandı. Sonra koşmaya başladı.

— "Hav hav hav."

Murat kahkahayla bağırdı.

— "Baksana, resmen sevinçten uçuyor."

Ayça el çırptı.

— "Köpük, buraya gel."

Köpük önce Ayça’nın yanına koştu, sonra Baran’ın, sonra Aslı’nın… Sanki herkese tek tek merhaba diyordu.

Emre yüksekçe bir taşın üstüne çıkıp küçük bir konuşma yaptı.

— "Bugün burada, kasabamızın en mutlu köpeği Köpük için toplandık. Ama aslında sadece onun için değil, onun bize verdiği neşe için de toplandık."

Çocuklar alkışladı.

— "Yaşasın Köpük."

Köpük, alkış seslerini duyunca başını kaldırdı ve göğsünü kabarttı. Herkes onunla gurur duyuyormuş gibi hissediyordu.

İlk oyun, top yakalama oyunuydu. Emre kırmızı topu ileri attı. Köpük öyle tatlı bir hızla koştu ki kulakları havada hafifçe sallandı. Topu yakalayıp getirdiğinde çocuklar yeniden alkışladı.

— "Aferin Köpük."

Bu kez Oğuz topu attı. Köpük yine getirdi. Sonra Deniz attı, sonra Aslı, sonra Murat… Köpük hiç yorulmuyor gibiydi. Çünkü sevildiğini hissettikçe daha da mutlu oluyordu.

Bir süre sonra çocuklar resim köşesine geçti. Herkes kendi gözünden Köpük’ü çizmeye başladı. Kimi onu gökkuşağının altında çizdi, kimi papatyaların arasında, kimi de elinde kocaman bir kemikle. Aslı, Köpük’ü parkın ortasında gülen çocuklarla birlikte çizdi.

Emre resmi görünce gülümsedi.

— "Bu çok güzel olmuş."

Aslı utanarak ama sevinçle cevap verdi.

— "Çünkü o tek başına mutlu değil. Herkesi mutlu ediyor."

O sırada Hasan usta elinde küçük bir paketle parka geldi.

— "Ben de boş gelmedim."

Çocuklar merakla ona baktı.

— "Pakette ne var?"

Hasan usta paketi açtı. İçinden küçük, mavi bir köpek tasması çıktı. Tasmanın üzerinde sarı iplikle işlenmiş tek bir sözcük vardı: Neşe.

Emre şaşkınlıkla sordu.

— "Bunu sen mi yaptırdın?"

— "Evet. Çünkü bu arkadaşımızın adı Köpük ama kalbi tam bir neşe kaynağı."

Emre tasmayı dikkatlice aldı ve Köpük’ün boynuna taktı. Köpük önce biraz merakla pati uzatıp tasmasına baktı, sonra sanki çok beğenmiş gibi Emre’nin etrafında bir tur döndü.

— "Hav."

Ayça neşeyle bağırdı.

— "Ona çok yakıştı."

Öğleden sonra sıra dans oyununa geldi. Emre’nin babası küçük hoparlörü getirdi. Neşeli bir müzik açıldı. Çocuklar çimenlerin üstünde dönmeye, zıplamaya başladılar. Köpük de onların arasında sağa sola koşturuyor, bazen iki patisinin üstünde doğruluyor, bazen kendi etrafında dönüyordu. Onu gören herkes gülmekten kendini alamıyordu.

Murat müziğin arasında bağırdı.

— "Bence Köpük dans etmeyi biliyor."

Deniz hemen cevap verdi.

— "Bence o mutlu olmayı biliyor, dans da kendiliğinden geliyor."

Bu cümleyi duyan Emre bir an durup Köpük’e baktı. Gerçekten de öyleydi. Köpük, mutlu olmanın yolunu çok iyi biliyordu. Kocaman şeyler gerekmiyordu ona. Bir dost sesi, hafif bir rüzgar, yeşil çimlerin üstünde birkaç adım, sevgiyle uzatılmış bir el, beraber yenilen bir kurabiye kırıntısı… Bunlar onun dünyasını ışıl ışıl yapmaya yetiyordu.

Akşamüstüne doğru parkın kenarına yaşlı bir dede geldi. Elinde bastonu vardı ama yüzünde çok yumuşak bir gülümseme bulunuyordu. Yavaş yavaş bir banka oturdu. Köpük onu fark etti. Koşmayı bıraktı ve usulca dedenin yanına gitti. Önce bastonun ucunu kokladı, sonra bankın önüne oturup başını hafifçe yana eğdi.

Dede gülerek konuştu.

— "Merhaba küçük dost."

Köpük kuyruğunu yavaş ama düzenli bir şekilde salladı.

— "Hav."

Dede elini uzatınca Köpük onun eline burnunu değdirdi. Sonra başını nazikçe dizine koydu. Dedenin gözleri parladı.

— "Ben çocukken de böyle neşeli bir köpeğimiz vardı."

Emre yanlarına geldi.

— "Köpük herkesi çok seviyor."

Dede başını salladı.

— "Belli oluyor evladım. Ama daha güzeli şu ki, herkes de onu çok seviyor."

Bu söz Emre’nin kalbine sıcacık yerleşti. Çünkü doğruydu. Köpük yalnızca oyun oynayan, zıplayan, havlayan bir köpek değildi. O, insanların birbirine daha sıcak bakmasına sebep olan görünmez bir bağ gibiydi.

Gün yavaş yavaş akşama dönmeye başladı. Gökyüzü turuncu ve pembe renklere boyandı. Çocuklar, oyunların ardından örtülerin üzerine oturdular. Kurabiyeler yenildi, limonatalar içildi. Köpük de Emre’nin yanına uzandı. Yorgundu ama yüzünde hâlâ neşeli bir ifade vardı. Emre onun kulaklarını okşadı.

— "Bugünü beğendin mi?"

Köpük gözlerini hafifçe kısmış halde kuyruğunu yere vurdu.

— "Hav."

— "Ben de çok beğendim."

Aslı yanlarına geldi.

— "Bence bunu her ay yapalım."

Baran hemen atıldı.

— "Evet. Hatta adına Köpük Günü diyelim."

Murat güldü.

— "Ben varım."

Ayça da ellerini kaldırdı.

— "Ben de varım."

Emre sevincini saklayamadı.

— "Tamam. O zaman söz. Her ay bir gün parkta buluşacağız."

Çocukların hepsi bir ağızdan neşeyle bağırdı.

— "Söz."

Köpük de sanki kendi sözünü veriyormuş gibi ayağa kalktı ve bir kez daha sevinçle havladı.

— "Hav hav."

O günden sonra kasabada gerçekten de her ay bir neşe günü yapılmaya başlandı. Çocuklar parkta buluşuyor, oyunlar oynuyor, resimler çiziyor, şarkılar söylüyorlardı. Köpük ise hepsinin ortasında koşuyor, zıplıyor, bazen top getiriyor, bazen usulca birinin yanına gidip başını dizine koyuyordu.

Bir süre sonra kasabadaki herkes bu günü bekler oldu. Yalnızca çocuklar değil, büyükler de… Mehmet amca meyve getiriyor, Hasan usta minik çörekler hazırlıyor, teyzeler renkli kurdeleler bağlıyordu. Kasaba sanki o gün daha çok gülümsüyordu.

Ve herkes şunu fark etti: Mutluluk bazen çok büyük bir şeye benzemezdi. Bazen sadece bir köpeğin sallanan kuyruğunda, parlak gözlerinde, dostça yaklaşan adımlarında saklı olurdu. Köpük, bunu herkese gösteriyordu.

Bir akşam Emre, bahçede Köpük’le birlikte yıldızlara bakarken yavaşça konuştu.

— "Biliyor musun Köpük, sen olunca her şey daha güzel."

Köpük başını Emre’nin omzuna yasladı.

— "Hav."

Emre gülümsedi.

— "Ben de seni çok seviyorum."

Rüzgar çiçekleri hafifçe salladı. Bahçedeki papatyalar sanki bu güzel sözleri dinliyordu. Uzakta bir pencere kapandı, bir başka evden hafif bir kahkaha sesi geldi. Akşam serin ama tatlıydı. Köpük gözlerini kapatıp huzurla iç çekti.

Çünkü o gün, yine çok güzel bir gündü.

Aslında Köpük için her gün güzel bir gündü.

Çünkü o, mutlu olmayı bilen bir köpekti.

Daha da önemlisi, mutluluğu paylaşmayı bilen bir köpekti.

Bu yüzden kasabada ne zaman biri biraz daha neşelenmek istese, park yoluna bakar ve şöyle derdi:

— "Acaba Köpük şimdi ne yapıyordur?"

Ve çoğu zaman cevap çok uzakta olmazdı.

Bir çimenlikte zıplayan, güneşin altında parlayan, çocukların arasında neşeyle koşan o sevimli köpek mutlaka görünürdü.

Boynunda mavi tasması, tasmasında sarı işlemeli sözcüğüyle…

Neşe.

İşte bu yüzden herkes onu yalnızca Köpük diye değil, bazen başka bir adla da çağırırdı.

— "Bizim mutlu köpeğimiz geliyor."

Ve gerçekten de, o geldiğinde mutluluk da onunla birlikte gelirdi.