Prenses Ariel Hikayesi

Sabah güneşi denizin üstünü altın gibi parlatırken, Atlantika’nın mercan sokaklarında tatlı bir telaş vardı. Deniz kabuklarından yapılmış küçük dükkânlar, yosun şeritleriyle süslenmiş kemerlerin altından gülüşmeler taşıyordu. Bugün sıradan bir gün değildi; Kral Triton’un ilan ettiği Deniz Şarkıları Şenliği yaklaşıyordu. Şenlikte herkes bir parça söyleyecek, ritim tutacak, denizlerin en neşeli melodisini bulmaya çalışacaktı.

Ariel, saray bahçesindeki inci çeşmesinin yanında döne döne yüzüyor, saçları suyun içinde kırmızı bir bayrak gibi dalgalanıyordu. İçinde kıpır kıpır bir heyecan vardı; çünkü bu kez şenlikte sadece şarkı söylemek istemiyordu. İnsan dünyasından öğrendiği bir fikri denizin altına uyarlamayı planlıyordu: büyük bir birlikte şarkı anı. Herkesin aynı anda aynı melodiyi söylemesi… Ne kadar harika olurdu.

Sebastian, elindeki küçük notaları düzelte düzelte Ariel’e doğru yaklaştı. Yüz ifadesi her zamanki gibi ciddi görünüyordu ama gözleri parlıyordu; o da şenliği seviyordu, sadece bunu belli etmeyi pek tercih etmiyordu.

— "Prenses Ariel, lütfen bana söyle, bu kez aklında ne var?"
— "Sebastian, bu şenlikte herkesin birlikte söyleyeceği bir şarkı yapalım!"
— "Birlikte mi… yani bütün Atlantika aynı anda mı?"
— "Evet! Hem de öyle bir şarkı olsun ki, insan dünyasında bile duyulacak kadar neşeli!"
— "Aman denizim… Ben zaten tek bir koroyu zor yönetiyorum, bütün okyanusu nasıl yöneteyim?"

Ariel kahkaha attı, sonra ciddileşip Sebastian’a yaklaştı. Bu fikrin içindeki duyguyu anlatmak istiyordu; çünkü Ariel’in kalbi, bazen denizin akıntıları gibi bir yerden bir yere taşardı.

— "Sebastian, herkesin kalbi aynı anda gülünce, deniz daha mavi olur gibi geliyor."
— "Kalpler, mavi, melodiler… Senin sözlerin bile şarkı gibi, farkında mısın?"
— "O zaman bunu gerçeğe çevirelim!"

Tam o sırada Flounder, heyecandan neredeyse kabarcık patlatarak yanlarına fırladı. Yanında da Scuttle vardı; her zamanki gibi elinde ne olduğu belirsiz bir şey taşıyordu. Bu kez taşıdığı şey, parlak bir metal halka ve onu saran ince bir ipti.

— "Ariel! Ariel! Şenlik için süper bir şey buldum!"
— "Ben buldum, ben buldum! Bu bir insan icadı, adı da… şey… gıdıklayıcı çember!"
— "Scuttle, o ne?"
— "İnsanlar bununla… eee… şarkı söylerken havayı dürterler!"
— "Scuttle, o bir… yüzük mü?"
— "Hayır hayır, bu kesinlikle bir şarkı dürtücüsü!"

Sebastian derin bir iç çekti ama kendini tutup gülümsedi. Ariel, Scuttle’ın getirdiği şeye yakından baktı. Ona tanıdık gelmişti; Eric’in sarayında gördüğü küçük bir zil halkasını andırıyordu. Ariel’in aklına bir anda sahildeki rüzgâr, kalabalığın alkışı ve Eric’in gülüşü geldi. İçinde tatlı bir özlem dalgası yükseldi. Ama bu dalga hüzünlü değildi; aksine, neşeli bir anıya dönüşüp onu daha da cesaretlendirdi.

— "Flounder, bu harika! Belki şarkımızın ritmini bununla tutarız."
— "Ritim mi? Ben ritim konusunda iyiyim! Bak izle!"
— "Hayır Flounder, önce denememiz lazım, yoksa herkes aynı anda ‘şap şup’ diye yüzer!"

Flounder utangaçça güldü. Scuttle ise gururla halkayı havada çevirdi, ipi dolaştırıp kendi gagasına doladı. Ariel hızla yardım etti; ipi nazikçe çözdü.

Şenlik hazırlıkları sadece Atlantika’da değildi. Ariel ve Eric, iki dünyanın dostluğunu canlı tutmak için sık sık birbirlerine küçük haberler yollardı. Bu kez Ariel, insan dünyasından bir şey daha getirmek istiyordu: sahildeki şenliğin renkli fenerleri gibi, denizin altında ışıldayan yosun fenerleri.

Kral Triton, taht salonunda düzenlenen toplantıda herkesi dinliyordu. Kızının gözlerindeki parıltıyı görünce, önce biraz kaygılandı. Ariel’in fikirleri bazen okyanus kadar büyüktü.

— "Ariel, şenliğe hazır mısın?"
— "Evet baba! Bu yıl farklı bir şey yapabilir miyiz?"
— "Farklı şeyler bazen… dalga çıkarır."
— "Ama bu dalga, gülme dalgası olsun!"
— "Sebastian, bu konuda ne diyorsun?"
— "Majesteleri, prensesin fikri… büyük. Çok büyük. Ama düzenli olursa… belki de… çok güzel olur."
— "Peki. Deneyebiliriz. Fakat herkesin güvende ve mutlu olmasını istiyorum."
— "Söz veriyorum baba. Bu, herkes için neşeli bir şarkı olacak."

Triton başını salladı; Ariel’in sözündeki içtenliği duydu. Ariel, babasının onayını alınca sanki yüzgeçlerine ekstra enerji gelmiş gibi hızla dışarı çıktı.

Plan basitti ama çok eğlenceliydi: Ariel, Sebastian’ın yöneteceği büyük bir koroya, Flounder’ın ritim ekibine, Scuttle’ın insan icatları köşesine ve deniz atlarının taşıyacağı ışık fenerlerine liderlik edecekti. Ayrıca şenliğin en sürprizli kısmı, insan dünyasından gelen küçük bir mesaj olacaktı. Eric, sahilde Atlantika’ya doğru bir melodi çalacaktı; Ariel de denizin altından ona karşılık verecekti.

Ariel, Flounder ve Sebastian prova için mercan tiyatrosunda buluştular. Tiyatro, dev bir deniz kabuğu gibi açılıp kapanan bir sahneye sahipti. Koltuklar yosun minderlerle kaplıydı. Deniz yıldızları, sahne kenarında küçük ışıklar gibi parlıyordu.

— "Tamam herkes! Bir, iki, üç! Nefes yok, su var; ama yine de ritim önemli!"
— "Sebastian, suyun içinde nefes demeyelim, kafası karışır herkes!"
— "Aman, ben mecaz yaptım mecaz!"
— "Ben hazırııım! Şarkının adı ne olacak?"
— "Adı Deniz Gülerse olsun!"
— "Güzel! Peki nakarat?"
— "Nakarat şöyle: herkes aynı anda ‘la’ diyecek, sonra kabarcıklar çıkacak, sonra gülüş!"
— "Kabarcıklar kısmını ben yönetebilirim!"
— "Flounder, kabarcıkları abartma. Geçen sefer Sebastian’ı köpük içinde bırakmıştın."
— "O… kazaydı!"

Prova ilerledikçe, herkesin enerjisi daha da yükseldi. Sebastian, notaları düzenledi; Ariel, melodiyi yumuşattı; Flounder, ritimleri şapırtısız yapmaya çalıştı. Scuttle ise her provaya yeni bir insan eşyası getiriyordu: bir tahta kaşık, küçük bir tarak, hatta bir şemsiye iskeleti.

— "Bunu gördünüz mü? Bu bir yağmur durdurucu!"
— "Scuttle, denizin altında yağmur olmaz."
— "Olmaz mı? O zaman bu kesinlikle… baloncuk düzenleyici!"
— "Bence bunu sahne dekoru yapalım."
— "Dekor mu? Ben zaten sanatçıydım!"

Ariel, Scuttle’ın bu çabasına gülerken bir yandan da duygulanıyordu. Herkes elinden geleni yapıyordu. Denizlerin altındaki bu küçük topluluk, tek bir şarkı için bir araya geliyordu. Ariel’in içi sıcacık oldu; sanki kalbi küçük bir deniz feneri gibi ışık saçıyordu.

Şenlik günü geldiğinde Atlantika bambaşka görünüyordu. Mercan sütunları yosun fenerlerle sarılmış, deniz kabuğu kemerlerine parlak inci dizileri asılmıştı. Deniz atları, üstlerinde ışık taşıyan minik sepetlerle geçit yapıyordu. Herkesin yüzünde merak ve neşe vardı.

Kral Triton, şenliğin açılışında tridentini hafifçe kaldırdı. Deniz duruldu, sanki bütün okyanus dinlemeye geçti.

— "Atlantika halkı! Bugün denizlerimiz şarkıyla dolsun!"
— "Ve bu yıl… kızım Ariel’in bir sürprizi var."
— "Merhaba herkes! Bugün sadece şarkı söylemeyeceğiz. Birlikte söyleyeceğiz!"
— "Birlikte mi?"
— "Herkes mi?"
— "Evet, hepimiz! Çünkü ben inanıyorum ki, bir şarkı paylaşıldığında çoğalır."

Sebastian sahnenin ortasına geçti. Kollarını kaldırdı, gözlerini kapatıp ritmi hissetti. Flounder ritim ekibiyle kenarda hazır bekliyordu. Scuttle, insan icatları köşesinde gururla duruyor, elindeki metal halkayı bir şef batonuna benzetiyordu.

— "Hazır mıyız? Bir, iki… üç!"

Melodi başladı. Önce yumuşak, sonra giderek yükselen bir neşe dalgası gibi yayıldı. Deniz kızları, denizadamları, balıklar, yengeçler… herkes aynı anda aynı nakaratı söyledi. Kabarcıklar sahnenin üstünden gökyüzüne doğru yükselirken, yosun fenerler ritme göre parladı.

Ariel, şarkının en tatlı yerinde bir an durup yukarıya baktı. Denizin yüzeyi ışıl ışıldı. Tam o anda, uzaklardan bir melodi daha geldi. Bu, karadan gelen bir melodiydi. Ariel’in kalbi, tanıdık bir sesle zıpladı.

Sahilde, Eric küçük bir enstrümanla aynı melodiyi çalıyordu. Yanında Grimsby, gülümseyerek tempo tutuyor, Sebastian’ın uzaktan bile hissedilen düzenine şaşırıyordu. Ariel, denizin altından şarkıyı biraz daha yükseltti; sanki iki dünya bir köprüde buluştu.

— "Duydunuz mu? Bu Eric!"
— "Gerçekten mi? İnsan melodisi!"
— "Ariel, bu… bu çok güzel!"
— "Bakın! Şarkımız denizin dışına çıktı!"
— "Ben demiştim! Bu bir şarkı dürtücüsüydü!"

Şarkı bittiğinde Atlantika’da bir an sessizlik oldu, sonra öyle bir alkış koptu ki, deniz kabukları bile titredi. Balıklar suyun içinde takla attı, deniz yıldızları daha parlak ışıldadı. Kral Triton, kızına doğru yüzdü ve onu gözleriyle sarıp sarmaladı.

— "Ariel… denizlerin kalbini bir araya getirdin."
— "Baba, herkes mutlu olunca… ben de mutlu oluyorum."
— "Ben de. Ve sanırım… bu dalga iyi bir dalgaydı."

Sebastian, Ariel’in yanına geldi. Sert gibi görünen yüzünde kocaman bir gurur vardı.

— "Prenses, itiraf ediyorum… bütün okyanusu yönetmek korkutucuydu."
— "Ama başardın!"
— "Evet… ve sanırım ben de eğlendim."
— "Bunu duyduğuma sevindim!"

Flounder heyecanla araya girdi.

— "Ben de eğlendim! Hem de hiç kimseyi köpüğe boğmadan!"
— "Flounder, bu gerçek bir başarı."
— "Yarın yine şenlik yapalım mı?"

Ariel güldü. Bu neşenin hemen bitmesini istemiyordu ama biliyordu ki bugün zaten çok büyük bir şey olmuştu. Kendi içinde bir söz verdi: her gün küçük de olsa bir şarkı bulacaktı. Bazen bir gülüş, bazen bir yardım, bazen de bir arkadaşın elini tutmak… Hepsi bir melodi sayılırdı.

Şenliğin sonunda herkes mercan tiyatrosunun önünde toplandı. Ariel, Scuttle’ın getirdiği metal halkayı eline aldı ve hafifçe salladı. Minik bir tını suya yayıldı. Ariel, o tınıyı bir işaret gibi gördü.

— "Hadi, son bir kez!"
— "Birlikte!"
— "Deniz Gülerse!"

Ve Atlantika, o gün sadece şarkı söylemedi; birlikte gülmeyi de öğrendi. Denizlerin altındaki neşe, dalga dalga yayıldı. Sahildeki rüzgâr bile melodiyi taşıdı. Ariel’in kalbi ise, iki dünyanın arasında parlayan bir deniz feneri gibi, hep aynı şeyi fısıldadı: Neşe paylaşıldıkça çoğalır.