Rick ve Morty Hikayesi

Rick Sanchez her zamanki gibi garajda bir şeyler kurcalıyordu. Metal parçalar, kablolar ve ışıldayan yeşil bir sıvı… Morty kapının eşiğinde durup derin bir nefes aldı. Rick’in yüzündeki o tanıdık ifade, yine tuhaf ama muhtemelen eğlenceli bir maceranın yaklaşmakta olduğunu söylüyordu.

— “Rick… şey… bu sefer gerçekten güvenli mi?” diye sordu Morty, ayakkabısının ucuyla yere çizgi çizerken.

Rick başını kaldırmadan cevap verdi.

— “Güvenlik görecelidir, Morty. Ama merak? Merak evrenin yakıtıdır.”

Morty anlamasa da Rick’in ses tonunda farklı bir sıcaklık vardı. Bu sefer mesele sadece deney yapmak değildi. Rick, küçük bir kristali dikkatle cihazın ortasına yerleştirdi. Kristal, kalp atışı gibi ritmik bir ışık yayıyordu.

— “Bu nedir?” dedi Morty.

— “Duygu Dengeleyici.” Rick sonunda başını kaldırdı. “Bazı evrenlerde duygular karışmış durumda. Çocuklar cesaretlerini kaybediyor, yetişkinler umutlarını. Bu kristal, o evrenleri dengelemeye yardım edebilir.”

Morty’nin gözleri parladı. Yardım etmek kelimesi kulağına iyi gelmişti.

— “Yani… kötü birini durdurmak yerine… insanlara yardım edeceğiz?”

— “Bak sen!” Rick gülümsedi. “Evet Morty. Bazen en büyük macera, birini gülümsetmektir.”

Tam o sırada Summer kapıdan içeri daldı.

— “Söyleyin bakalım, yine beni evde mi bırakıyorsunuz?”

Rick omuz silkti.

— “Eğer cesaretin varsa, Summer. Ama bu sefer kural basit: Birbirimizi dinliyoruz.”

Summer şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı ama gülümsedi.

— “Anlaştık.”

Beth ve Jerry de mutfaktan seslendiler. Beth, Rick’e endişeyle bakıyordu.

— “Babacığım, bu sefer gerçekten dikkatli olun.”

— “Her zaman öyleyim, Beth.” Rick portal tabancasını kaldırdı. “Sadece… bazen evrenler bunu anlamıyor.”

Jerry eliyle küçük bir el sallama yaptı.

— “Ben… şey… bol şans.”

Portal açıldı. Yeşil ışık dalgalandı ve üçlü içeri adım attı.

Yeni evren, gökyüzü pamuk şekeri gibi renkli, ağaçlar müzik yapar gibiydi. Ama bir tuhaflık vardı. Herkes sessizdi. Çocuklar oyun alanında oturuyor, kimse gülmüyordu.

— “Bu… biraz üzücü.” Morty fısıldadı.

Rick diz çöktü, kristali çıkardı. Işığı sönükleşmişti.

— “Denge bozulmuş.” dedi. “Bir şey ya da biri, duyguları kilitlemiş.”

O anda küçük bir çocuk yaklaştı. Adı Luma’ydı. Gözleri kocaman ama ifadesizdi.

— “Oyun oynar mısınız?” dedi usulca.

Morty hemen diz çöktü.

— “Tabii ki!”

— “Ama kimse gülmez.” Luma omuz silkti.

Summer etrafına baktı.

— “Burası koca bir park ama kimse eğlenmiyor.”

Rick derin bir nefes aldı.

— “Bunu yapan, Durgunluk Ustası olmalı.”

— “Kim?” dedi Morty.

— “Duyguları dondurup her şeyi ‘düzenli’ yapmak isteyen biri.”

Tam o anda gökyüzü karardı. Uzun pelerinli bir figür belirdi.

— “Duygular kaostur.” dedi figür. “Kaos ise tehlike.”

Morty bir adım öne çıktı.

— “Ama duygular… arkadaşlık demek. Gülmek demek.”

— “Yanlış.” dedi Durgunluk Ustası. “Sessizlik daha güvenli.”

Rick sakin kaldı.

— “Bak dostum, sessizlik bazen iyidir. Ama sonsuza dek değil.”

Durgunluk Ustası kristali işaret etti.

— “Onu bana ver.”

Summer Morty’ye baktı.

— “Plan?”

— “Konuşmak.” dedi Morty, sesi titrek ama kararlı. “Denemek zorundayız.”

Morty ileri çıktı.

— “Biliyor musun… ben de bazen korkuyorum. Ama korku, cesaretin başladığı yer.”

Durgunluk Ustası duraksadı.

— “Cesaret…?”

— “Evet.” Morty gülümsedi. “Cesaret, hissetmeyi seçmektir.”

Rick kristali çalıştırdı. Işık yayıldı. Parktaki çocuklar kıpırdandı. Bir kahkaha… sonra bir tane daha.

Luma topu yuvarladı.

— “Bak! Gülüyorum!”

Durgunluk Ustası pelerinini indirdi. Altından yorgun bir yüz çıktı.

— “Ben sadece… herkes güvende olsun istemiştim.”

Rick yumuşak bir sesle konuştu.

— “Güvenlik, duyguları kapatmak değildir. Onları anlamaktır.”

Figür başını salladı. Kristalin ışığı evreni sardı.

Geri döndüklerinde garaj sessizdi. Rick kristali yerine koydu. Morty derin bir nefes aldı.

— “Rick… bu güzeldi.”

— “Evet.” Rick gülümsedi. “Bilim bazen kalple çalışır.”

Summer kollarını kavuşturdu.

— “Bunu bir daha yapalım.”

Beth içeri girdi.

— “Yüzünüzden belli. İyi bir şey yaptınız.”

Jerry gururla başını salladı.

— “Ben de öyle hissettim.”

Rick portal tabancasını kapattı.

— “Evrenler çok. Ama bir gülümseme, hepsini aydınlatabilir.”

Morty gökyüzüne baktı.

— “Belki de en büyük macera… iyi kalmaktır.”

Rick bir an durdu, sonra başını salladı.

— “Belki de, Morty. Belki de.”

Ve garajda, motorların ve evrenlerin ötesinde, küçük ama güçlü bir şey kaldı: Umut...