Yasuo Hikayesi

Ionia sabahı her zamanki gibi yumuşak başlamıştı. Kiraz ağaçlarının yaprakları rüzgarla fısıldaşıyor, küçük kuşlar dalların arasında saklambaç oynuyordu. Ama bu sabahın bir farkı vardı. Rüzgar, her zamankinden daha güçlüydü. Sanki bir şey anlatmak istiyor gibiydi.

Yasuo, bambu kulübesinin önünde sessizce oturuyordu. Elindeki kılıcı toprağa saplamış, gözlerini kapatmıştı. Rüzgar yüzüne dokunuyor, saçlarını savuruyordu. Yasuo rüzgarı sadece hissetmiyor, onu dinliyordu.

—Bugün çok huzursuzsun dedi ince bir ses.

Yasuo gözlerini açtı. Karşısında, küçük mavi tüyleri parlayan bir yaratık duruyordu. Bu Pix idi. Rüzgarı seven, neşeli ama bir o kadar da meraklı.

—Rüzgar bana bir şey anlatmaya çalışıyor Pix dedi Yasuo. Ama ne dediğini tam anlayamıyorum.

—Belki de seni bir yere çağırıyordur diye cevap verdi Pix, havada küçük daireler çizerek.

Tam o sırada uzaktan ayak sesleri duyuldu. Çimenlerin arasından küçük bir kız koşarak geldi. Bu Taliyah idi. Elindeki taşları düşürmemek için dikkatle koşuyordu.

—Yasuo diye seslendi nefes nefese. Rüzgar Vadisi nde tuhaf şeyler oluyor. Taşlar kendi kendine hareket ediyor.

Yasuo ayağa kalktı. Yüzündeki sakin ifade yerini dikkatli bir bakışa bıraktı.

—Rüzgar Vadisi dedi alçak bir sesle. Orası uzun zamandır sessizdi.

Pix hemen Yasuo nun omzuna kondu.

—Macera kokusu alıyorum dedi heyecanla.

Yasuo gülümsedi ama gözlerinde bir endişe vardı. Çünkü rüzgar, sadece macera getirmezdi. Bazen kayıp ve pişmanlık da getirirdi.

Rüzgar Vadisi ne doğru yürürlerken yollarına bir gölge düştü. Uzun mavi atkısı rüzgarda dalgalanan bir figür belirdi. Bu Yone idi. Yasuo nun kardeşi.

Yasuo bir an durdu. Kalbi hızla çarptı.

—Yone dedi fısıltıyla.

Yone nin bakışları her zamanki gibi sakindi ama içinde derin bir bilgelik vardı.

—Rüzgar seni çağırdı Yasuo dedi Yone. Ama bu kez yalnız değilsin.

Taliyah şaşkınlıkla iki kardeşe baktı.

—Siz… birbirinizi tanıyor musunuz diye sordu çekinerek.

—O benim kardeşim dedi Yasuo. Ve aynı zamanda öğretmenim.

Yone başını salladı.

—Bu vadide ortaya çıkan güç, çocukların hayallerini etkiliyor dedi. Eğer kontrolsüz kalırsa, rüzgar oyun olmaktan çıkar.

Pix ürperdi.

—Rüzgar oyun olmaktan çıkarsa ben sıkılırım dedi. Ve sıkılan Pix hiç iyi değildir.

Bu sözler herkesin yüzünde kısa bir gülümseme yarattı. Ama tehlike yakındı.

Vadiye vardıklarında gördükleri manzara şaşırtıcıydı. Taşlar havada asılı duruyor, rüzgar renkli çizgiler gibi etrafta dolaşıyordu. Ama bu güzelliğin altında bir dengesizlik vardı.

Ortada küçük bir çocuk duruyordu. Elinde parlayan bir rüzgar küresi vardı. Bu çocuk Nunu idi.

—Nunu diye seslendi Yasuo. Ne yapıyorsun burada

Nunu heyecanla döndü.

—Rüzgar benimle konuşuyor dedi sevinçle. Oyun oynamak istiyor.

Yasuo diz çöktü ve Nunu nun göz hizasına indi.

—Rüzgar bazen oyun ister dedi yumuşak bir sesle. Ama bazen de dinlenmek ister.

Nunu tereddüt etti.

—Ama bırakmak istemiyorum dedi. Eğer bırakmazsam ne olur

Yone öne çıktı.

—Rüzgar yorulursa, kalpler de yorulur dedi. Ve çocukların hayalleri karışır.

Taliyah da konuştu.

—Taşlar da hissetti bunu dedi. Denge bozuldu.

Nunu nun gözleri doldu.

—Ben sadece eğlenmek istemiştim dedi titrek bir sesle.

Yasuo elini Nunu nun omzuna koydu.

—Hepimiz eğlenmek isteriz dedi. Ama gerçek güç, ne zaman duracağını bilmektir.

Nunu küreyi yavaşça yere bıraktı. Rüzgar bir an durdu. Sonra yumuşak bir esintiyle her şey yerine oturdu. Taşlar yere indi. Vadideki gerginlik dağıldı.

Pix havada zıpladı.

—Oh be dedi. Rüzgar yine şarkı söylüyor.

Nunu gülümsedi.

—Özür dilerim dedi. Bir daha rüzgarı dinlemeden oynamayacağım.

Yasuo ayağa kalktı. Rüzgar atkısını hafifçe savurdu.

—Rüzgar sadece güç değildir dedi. O bir öğretmendir. Dinlersen seni korur.

Yone kardeşine baktı.

—Bunu öğrenmen zaman aldı dedi. Ama artık öğretebiliyorsun.

Yasuo başını eğdi.

—Hatalar, öğretmen olur bazen dedi.

Gün batarken grup vadiden ayrıldı. Nunu Willump u çağırmak için el salladı. Taliyah taşlarını topladı. Pix neşeyle uçuyordu.

Yasuo geride kaldı. Rüzgara baktı.

—Beni hâlâ affettin mi diye fısıldadı.

Rüzgar cevap verdi. Yumuşak, sıcak ve sakindi.

Yasuo gülümsedi. Artık biliyordu. Rüzgar onu yalnız bırakmamıştı. Çünkü rüzgar, kalbini dinleyenleri asla terk etmezdi.

Ve o gün, Ionia da rüzgar bir çocuğun daha kalbine dokunmuştu.