Aslan ve Fare Hikayesi

Güneş, yemyeşil ormanın üzerine altın gibi ışıklarını serperken kuşlar cıvıl cıvıl ötüyor, kelebekler rengârenk kanatlarını çırparak çiçekten çiçeğe konuyordu. Bu ormanda herkesin saygı duyduğu, güçlü ama kalbi yumuşacık bir aslan yaşardı. Adı Kükrem idi. Yelesi güneşte parlayan bir taç gibi görünür, yürürken adımları yere güven verirdi. Ancak Kükrem’in en belirgin özelliği gücü değil, adaleti ve iyiliğiydi.

Ormanın kıyısında, papatyalarla çevrili küçük bir çalının altında ise minik bir fare yaşardı. Adı Misket’ti. Misket meraklı, neşeli ve biraz da sakardı. Her şeye burnunu sokar, yeni şeyler öğrenmek isterdi.

Bir gün Misket, çalılıklar arasında koştururken farkında olmadan Kükrem’in gölgesine girdi. Kükrem büyük bir meşe ağacının altında dinleniyordu. Misket heyecanla koşarken bir anda yumuşacık bir şeye çarptı. Bu, Kükrem’in kocaman patisiydi.

— "Aaa! Bu da ne böyle? Kocaman bir yastık mı?" dedi Misket şaşkınlıkla.

Kükrem gözlerini araladı, karşısında minicik bir fare görünce gülümsedi.

— "Yastık değil küçük dostum, o benim patim."

Misket irkilerek geriye sıçradı.

— "Aman Tanrım! Sen ormanın kralı Kükrem misin? Çok özür dilerim, bilmeden çarptım!"

Kükrem başını eğip minik fareye baktı.

— "Özür dilemene gerek yok. Küçük kazalar olur. Ama sen çok cesursun, benim yanıma kadar gelmişsin."

Misket göğsünü kabarttı.

— "Cesurum tabii! Hem belki bir gün ben de sana yardım ederim."

Bu söz Kükrem’i güldürdü. Kahkahası ormanda yankılandı ama korkutucu değil, neşeliydi.

— "Sen mi bana yardım edeceksin? Küçücük halinle?"

Misket ciddi bir yüz ifadesi takındı.

— "Boyum küçük olabilir ama kalbim büyük! Hem dostlukta boy önemli değildir."

Kükrem bu cevabı çok sevdi. O günden sonra Misket sık sık Kükrem’i ziyaret etmeye başladı. Birlikte güneşin batışını izliyor, ormandaki değişiklikleri konuşuyor, kuşların hikâyelerini dinliyorlardı.

Bir sabah Misket, elinde bir papatya ile Kükrem’in yanına geldi.

— "Bak sana ne getirdim! En güzel çiçeği seçtim."

Kükrem çiçeğe bakıp duygulandı.

— "Bu benim için mi?"

— "Evet. Dostlar birbirine hediye verir."

Kükrem yelesine papatyayı iliştirdi.

— "O zaman ben de sana bir hediye vereyim. Bundan sonra seni koruyacağıma söz veriyorum."

Misket sevinçle zıpladı.

— "Ama ben zaten korkmam ki!"

— "Korkmamak güzel, ama yanında bir dostun olması daha güzel."

Günler böyle neşeyle geçerken ormana bir grup insan geldi. Ellerinde büyük bir ağ vardı. Ancak bu hikâyede kimseye zarar gelmeyecekti, çünkü her şey dostlukla çözülecekti.

Kükrem, dolaşırken farkında olmadan ağın içine takıldı. Ağ yere sıkıca sabitlenmişti. Kükrem biraz şaşırdı ama paniklemedi.

— "Hımm, bu da neyin nesi?" dedi sakin bir sesle.

Tam o sırada Misket uzaktan koşarak geldi.

— "Kükrem! Ne oldu sana?"

— "Sanırım biraz takıldım. Ama merak etme, sakinim."

Misket ağın iplerine baktı. Küçük dişleriyle ipleri kemirmeye başladı.

— "Ben demiştim sana, bir gün yardım ederim diye!"

Kükrem gülümseyerek cevap verdi.

— "Haklıymışsın küçük dostum."

Misket büyük bir ciddiyetle çalışıyordu.

— "Kımıldama, biraz daha... Az kaldı..."

İpler birer birer gevşedi. Sonunda ağ tamamen çözüldü. Kükrem özgürdü.

Kükrem ayağa kalktı, yelesini silkeledi ve minik fareye sevgiyle baktı.

— "Sen olmasaydın burada uzun süre kalabilirdim."

Misket gururla bıyıklarını düzeltti.

— "Dostluk budur işte. Küçük ya da büyük olmak önemli değil."

Kükrem başını eğip Misket’i patisinin üzerine aldı.

— "Sen benim en değerli dostumsun."

O günden sonra ormanda herkes bu dostluğu konuştu. Tavşanlar, sincaplar, kuşlar... Hepsi Misket’in cesaretine hayran kaldı.

Bir akşamüstü, gökyüzü turuncuya dönerken Kükrem ve Misket yine meşe ağacının altında oturuyordu.

— "Biliyor musun," dedi Kükrem, "sen bana büyük bir ders verdin."

— "Ne dersi?"

— "Kimseyi küçümsememek gerektiğini."

Misket başını yana eğdi.

— "Ben de senden bir şey öğrendim."

— "Neyi?"

— "Gerçek güç, başkalarına yardım etmektir."

İkisi de gülümsedi. O an rüzgâr hafifçe esti, yapraklar fısıldadı sanki.

Ertesi gün ormanda küçük bir şenlik düzenlendi. Herkes yiyecekler getirdi. Tavşanlar havuç, sincaplar ceviz, kuşlar orman meyveleri taşıdı.

Kükrem yüksekçe bir kayanın üzerine çıktı.

— "Sevgili dostlarım! Bugün dostluğu kutluyoruz!"

Misket de yanına tırmandı.

— "Ve unutmayın! Küçük olmak önemsiz değildir!"

Herkes alkışladı. Kuşlar kanat çırptı, tavşanlar zıpladı.

Kükrem eğilip Misket’e fısıldadı.

— "İyi ki o gün patime çarpmışsın."

Misket kıkırdadı.

— "İyi ki sen de beni kovalamamışsın."

— "Ben dostları kovalamam."

— "Ben de dostları asla yalnız bırakmam."

Gün batarken gökyüzü pembe ve mor renklere büründü. İki dost yan yana oturdu.

— "Sence dostluk nedir?" diye sordu Misket.

Kükrem biraz düşündü.

— "Dostluk, kalplerin birbirine güvenmesidir."

Misket gözlerini kapattı.

— "O zaman bizim kalplerimiz çok güçlü."

— "Evet," dedi Kükrem, "hem de kocaman."

O günden sonra Kükrem ve Misket’in dostluğu ormanda bir masal gibi anlatıldı. Ama bu bir masal değildi; gerçek bir dostluktu. Güçlü bir aslan ile minik bir farenin kalplerini birleştiren, neşeli, umut dolu bir dostluk.

Ve ormanda herkes şunu öğrendi:
Büyüklük, boyla ölçülmez.
Gerçek güç, sevgiyle paylaşılır.
Dostluk ise en değerli hazinedir.