Mutlu Gökkuşağı Hikayesi

Güneş, pencereden içeri usul usul sızarken küçük Deniz yatağında doğruldu. Bugün içi kıpır kıpırdı; çünkü okuldan sonra en sevdiği şey olan park yürüyüşüne çıkacaktı. Mutfağa koştu, annesi Elif masaya peynirli tost koyuyordu.

— "Günaydın Deniz! Bugün yüzün pırıl pırıl, rüyanda ne gördün?"
— "Günaydın anne! Rüyamda gökyüzünde kocaman bir gökkuşağı vardı. Ama sanki bana gülümsüyordu!"
— "Gökkuşağı gülümser mi hiç?" dedi Elif gülerek.
— "Gülümser! Hem de konuşur!" diye ısrar etti Deniz, gözleri ışıldayarak.

Okulda dersler bittiğinde Deniz, en yakın arkadaşı Zeynep ile kapıda buluştu. İkisi de koşar adım parka doğru yürüdüler. Hava sıcaktı ama gökyüzünde pamuk gibi bulutlar vardı. Parkın girişindeki çınar ağacının altında durdular, rüzgâr yaprakları hışırdatıyordu.

— "Deniz, bugün neden bu kadar heyecanlısın?"
— "Bilmiyorum… İçimde sanki renkler dans ediyor!"
— "Renkler dans ediyorsa, kesin bir şey olacak!" dedi Zeynep, kahkaha atarak.

Tam o anda incecik bir yağmur başladı. Öyle yağıyordu ki, sanki gökyüzü sadece tozu alıyordu. Deniz avucunu uzattı, damlalar minik boncuklar gibi parladı. Yağmur durur durmaz güneş daha da parlak çıktı. İki çocuk aynı anda gökyüzüne baktı ve gözleri kocaman açıldı.

Karşılarında, gökyüzünü bir uçtan bir uca süsleyen harika bir gökkuşağı vardı. Ama bu gökkuşağı sıradan değildi. Renkleri sanki canlıydı; kırmızı kıkırdıyor, turuncu kıpırdanıyor, sarı ışıldıyor gibiydi. Üstelik gökkuşağı, gerçekten de… gülümsüyordu.

— "Zeynep… gördün mü?"
— "Gördüm… Bu… bu gökkuşağı resmen mutlu!"
Gökkuşağının ortasında, sanki minicik bir yüz belirdi. Rüzgâr bir an durdu, kuşlar bile sanki dinlemeye başladı.

— "Merhaba çocuklar!" dedi gökkuşağı, neşeli bir sesle.
Deniz heyecandan zıpladı.
— "Sen… sen konuşuyorsun!"
— "Elbette konuşuyorum. Ben Mutlu Gökkuşağı’yım. Renkleri toplayıp dünyaya sevinç dağıtırım."
Zeynep şaşkınlıkla elini ağzına götürdü.
— "Peki biz ne yapacağız?"
— "Sizden küçük bir yardım isteyeceğim. Ama sakın endişelenmeyin; bu yardım gülücükle yapılır."

Deniz ile Zeynep merakla birbirlerine baktılar. İçlerinde en ufak bir korku yoktu, sadece tatlı bir merak ve kocaman bir sevinç vardı.

— "Ne yardımı?" diye sordu Deniz.
— "Parkta Renk Damlaları var," dedi Mutlu Gökkuşağı. "Yağmurdan sonra her yerde minik sevinç damlaları kalır. Ama bazen, çocuklar aceleyle geçerken onları fark etmez. Siz fark ederseniz, damlalar parıldar ve ben daha da mutlu olurum."
— "Renk damlaları nerede?"
— "Gözlerinizle değil, kalbinizle bakın. Bir iyilik düşünün, bir güzel söz söyleyin… Damlalar hemen ortaya çıkar."

Zeynep hemen kollarını sıvadı, ciddi bir araştırmacı gibi çimlere bakmaya başladı. Deniz de bir an durdu, kalbinden bir güzel söz geçirdi. Tam o sırada, salıncağın yanında minik bir çocuk tek başına duruyordu. Saçları dağınıktı ama yüzü sevimliydi. Elindeki top yere düşmüş, biraz uzağa yuvarlanmıştı.

Deniz koşup topu aldı ve çocuğa uzattı.

— "Al, topun kaçmış. İstersen birlikte oynayabiliriz."
Çocuk gülümsedi.
— "Benim adım Ali. Kimse benimle oynamıyordu."
— "Biz oynarız!" dedi Zeynep. "Üç kişi daha eğlenceli."

Tam o anda çimlerin üzerinde pıt pıt pıt diye minik ışıklar belirdi. Sanki çimenlerin arasından renkli yıldızlar çıkmıştı. Mavi bir damla, yeşil bir damla, pembe gibi görünen minicik bir parıltı… Deniz sevinçle bağırmak istedi ama gökkuşağının söylediği gibi kalbini dinledi. Gülümseyerek fısıldadı.

— "Zeynep… sanırım Renk Damlaları bunlar!"
Zeynep eğildi, elini uzattı. Damlalar eline değince, sabun köpüğü gibi parıldayıp havaya yükseldiler. Havada minicik baloncuklara dönüştüler ve “pof” diye tatlı bir sesle gökyüzüne karıştılar.

Mutlu Gökkuşağı daha da parlak oldu. Renkleri genişledi, sanki gökyüzünde neşeli bir şerit gibi esnedi.

— "Harika! İşte bu! Güzel sözler ve paylaşmak, damlaları uyandırır."
Ali şaşkınlıkla gökyüzüne baktı.
— "Gökkuşağı bizimle konuşuyor mu?"
Deniz göz kırptı.
— "Evet. Ama sadece mutlu kalpler duyabiliyor."
Ali kıkırdadı.
— "O zaman ben de çok mutlu olacağım!"

Üçü birlikte top oynadı. Deniz pas verdi, Zeynep yakaladı, Ali gülerek koştu. Her kahkahada çimlerin arasında yeni bir parıltı belirdi. Bazen bankın yanında, bazen çiçeklerin dibinde, bazen de su birikintisinin kenarında… Her seferinde, bir güzel söz ya da küçük bir paylaşım ortaya çıktığında Renk Damlaları havalanıyordu.

Zeynep bir ara durdu, gökyüzüne seslendi.

— "Mutlu Gökkuşağı, peki sen neden bu kadar neşelisin?"
— "Çünkü ben, insanların içindeki sevincin renkli hâliyim," dedi gökkuşağı. "Siz gülümsediğinizde ben güçlenirim. Siz paylaştığınızda ben uzarım. Siz birbirinize nazik olduğunuzda ben parıldarım."
Deniz’in gözleri dolu dolu oldu ama bu, burukluktan değil; içinin yumuşacık olmasındandı.
— "O zaman biz her gün seni parlatabiliriz!"
— "Evet!" dedi Mutlu Gökkuşağı. "Üstelik bunun için yağmur bile gerekmez. Bazen bir ‘merhaba’, bazen bir ‘ister misin’, bazen de bir ‘gel birlikte yapalım’ yeter."

Güneş yavaş yavaş alçalırken parkın üstüne altın rengi bir ışık yayıldı. Mutlu Gökkuşağı hâlâ oradaydı; ama artık daha sakin, daha huzurlu parlıyordu. Sanki görevini tamamlamış gibi, gökyüzünde tatlı tatlı gülümsüyordu.

Deniz, Zeynep ve Ali el salladı.

— "Yarın da gelir misin?" diye sordu Ali.
— "Ben her zaman buradayım," dedi Mutlu Gökkuşağı. "Siz mutlu olduğunuz sürece."
Deniz derin bir nefes aldı, içi renklerle doldu.
— "O zaman biz de her gün mutlu gökkuşağı gibi olacağız!"
Zeynep kahkaha attı.
— "Renk saçan çocuklar ekibi!"
Ali de ellerini havaya kaldırdı.
— "Yaşasın!"

Ve o akşam, Deniz eve dönerken gökyüzüne son bir kez baktı. Gökkuşağı yavaşça inceliyordu ama gülümsemesi sanki Deniz’in kalbinde kalıyordu. Deniz, annesine sarılırken içinden tek bir şey geçti: Yarın birine daha güzel bir söz söyleyeceğim… Çünkü o zaman gökyüzü de gülümser.