Mutlu Leylek Hikayesi

Sabahın erken saatlerinde, Nilüferli Köyü’nün üstüne serilen sis, pamuk gibi ağır ağır dolaşıyordu. Dere kenarındaki söğütler uykulu, tarlalar dingindi. Köyün tam ortasındaki eski çeşmenin yakınında ise bambaşka bir telaş vardı. Çünkü köyün çocukları, her bahar olduğu gibi leylekleri bekliyordu.

Bu yıl ilk gelen leyleğin adı daha önce konmuştu bile: Mutlu.

Mutlu, her sene aynı bacaya konan, bembeyaz tüyleri güneşte parlayan, gagası kırmızı, bakışı canlı bir leylekti. Köyde herkes onu tanırdı. Çünkü Mutlu yalnızca yuvasına dönmezdi; sanki köyün içine de dönerdi. Çatılardan geçerken kanatlarını yavaşlatır, dereye yaklaşınca eğilir, çeşmenin başında bir an durur, sonra bacaya konardı. Köylüler bunu bir selam gibi görür, çocuklar ise “Mutlu geldi” diye sevinçten zıplardı.

O sabah çocuklar çeşmenin yanında toplandı. İçlerinde en heyecanlı olanı, kıvırcık saçlı, gözleri pırıl pırıl bir çocuktu: Baran. Baran’ın yanında, elinde küçük bir defter taşıyan Ecrin vardı. Ecrin her yıl leylekleri gözlemler, gördüklerini yazardı. Bir de Efe vardı; her şeye itiraz eden ama aslında en çok merak eden oydu. Az ileride, evinin avlusundan onları izleyen Nurgül Teyze de gülümseyerek başını sallıyordu.

Derken, uzaklardan kanat çırpış sesi geldi. Sisin içinden bir gölge süzüldü. Gökyüzü o an sanki biraz daha aydınlandı.

— "Bakın, geliyor! Geliyor!" diye bağırdı Baran.

— "Kanatlarına bakın, ne kadar geniş!" dedi Ecrin, defterini açıp kalemini hazırlayarak.

— "Bu kesin Mutlu’dur. Başka leylek bu kadar sakin uçamaz." dedi Efe, sanki çok önemli bir uzmanmış gibi.

Gölge yaklaşınca beyaz tüyler seçildi, sonra kırmızı gaga, sonra uzun bacaklar… Mutlu, bir tur atıp köyün üstünden geçti, bacaya doğru süzülürken sanki çocukların üzerine küçük bir gölge gibi düşen kanatlarını hafifçe kırptı. Sonra çatının tepesindeki bacaya kondu, gagasını aşağı eğip çocuklara baktı.

Çocuklar o an sanki bir şarkı duymuş gibi sevindi.

— "Hoş geldin Mutlu!" dedi Baran, iki elini ağzına huni yaparak.

Mutlu, gagasını bir kez şaklattı. Bu ses, köyde baharın başladığını ilan eden bir zil gibiydi.

Nurgül Teyze çocuklara seslendi:

— "Tamam, tamam, bağırmayın çok. Yoruldu kuş, yolu uzun."

— "Teyze, Mutlu bizi duyuyor mu?" diye sordu Ecrin.

— "Duymaz olur mu? Duyar. Kuşların duyması kulağından değil, yüreğinden." dedi Nurgül Teyze.

Efe kaşlarını kaldırdı.

— "Yürekle duyuluyor mu şimdi?"

Nurgül Teyze güldü.

— "Siz birine gerçekten sevgiyle bakınca, o da hissediyor ya… İşte öyle."

Çocuklar bir an sustu. Mutlu yukarıda dimdik duruyor, rüzgâr tüylerini okşuyordu. Ama o gün bir şey farklıydı. Ecrin defterine yazmak için bakarken fark etti:

Mutlu’nun ayağında ince bir ip parçası vardı. Sanki bir yerlere takılmış, dolaşmıştı. İp, bacağının çevresini hafifçe sarıyor, yürürken tüylerini çekiştiriyor gibiydi.

— "Efe! Baran! Bir bakın, ayağında bir şey var!" dedi Ecrin telaşla.

Baran gözlerini kısarak baktı.

— "Harbiden var… İp gibi!"

Efe hemen ciddi bir sesle konuştu:

— "Bu iyi değil. Sıkarsa canı yanar."

Nurgül Teyze de yukarıya bakıp endişelendi.

— "Vah vah… Demek yolda bir şeye dolaştı."

Baran yerinde duramadı.

— "Gidip çıkaralım!"

Efe hemen itiraz etti ama sesi titredi, çünkü o da korkmuştu.

— "Bacaya nasıl çıkacağız? Hem ürkerse uçar."

Ecrin defterini kapattı, sanki o an yazmak değil çözmek gerekiyordu.

— "Mutlu’yu korkutmadan yardım etmeliyiz."

O sırada köyün veterineri olan Cemil Bey, bisikletiyle çeşmenin yanından geçiyordu. Çocukların kalabalığını görünce fren yaptı.

— "Hayırdır çocuklar, niye toplandınız böyle?"

Baran bir adım öne atıldı.

— "Cemil Abi, Mutlu geldi ama ayağında ip var! Canını acıtabilir!"

Cemil Bey hemen yukarıya baktı, gözlerini kısarak inceledi.

— "Evet, görünüyor. Çok sıkı değil gibi ama zamanla kötüleşir."

Ecrin umutla sordu:

— "Ne yapacağız?"

Cemil Bey düşünerek çenesini kaşıdı.

— "Önce Mutlu’nun bize güvenmesi lazım. Leylekler paniklerse zor yakalanır. Hem o yuvasını bırakmak istemez."

Efe hemen konuştu:

— "Biz onu tanıyoruz. Bizi görünce kaçmıyor."

Cemil Bey başını salladı.

— "Güzel. O zaman sakin olacağız. Ona zarar vermeden yaklaşacağız. Bir de merdiven lazım. En uzun merdiven kimde?"

Nurgül Teyze hemen atıldı:

— "Muhtarın deposunda var. Ben gidip haber vereyim."

Baran heyecanla Cemil Bey’in yanına yaklaştı.

— "Biz de yardım ederiz!"

Cemil Bey gülümsedi.

— "Tamam, ama kurallı. Bağırmak yok, koşmak yok. Mutlu’yu ürkütürseniz ipi çıkarmak yerine daha çok dolaştırır."

Çocuklar aynı anda başlarını salladı.

— "Tamam!" dediler hep bir ağızdan.

Bir süre sonra muhtarın merdiveni getirildi. Merdiven uzun ve ağırdı. Köyden birkaç yetişkin de geldi. Herkes fısıltıyla konuşuyor, sanki köyün üstüne görünmez bir sakinlik örtüsü çekiliyordu.

Cemil Bey merdiveni bacanın yanına yasladı. Mutlu yukarıda duruyor, aşağıyı izliyordu. Gagasını bir kez daha şaklattı.

Baran, sanki Mutlu’yu anlıyormuş gibi mırıldandı.

— "Korkma Mutlu, yardım edeceğiz."

Ecrin de yavaşça ekledi:

— "Seni seviyoruz, seni incitmeyeceğiz."

Efe, içindeki korkuyu saklamaya çalışarak kollarını kavuşturdu.

— "Eğer kaçarsa… çok üzülürüm."

Baran ona baktı.

— "O kaçmaz. Mutlu bu. Adı boşuna Mutlu değil."

Cemil Bey merdivene çıktı. Her basamakta daha dikkatli oldu. Mutlu ise kaçmak yerine başını eğdi, sanki yaklaşanı tanımaya çalışıyordu.

Cemil Bey bacanın kenarına vardığında yavaşça elini uzattı. Mutlu gagasını hafifçe açtı ama saldırmadı. Cemil Bey alçak sesle konuştu:

— "Aferin sana… Sakin ol… Hemen halledeceğiz."

Aşağıdaki çocuklar nefesini tutmuştu. Ecrin’in kalemi elinde sıkışıp kalmıştı, yazmayı unutmuştu. Baran’ın avuç içleri terliyordu. Efe, dudaklarını ısırmıştı.

Cemil Bey ipi dikkatle yokladı. İp, plastik gibi ince ama dayanıklıydı. Ucunda küçük bir düğüm vardı. Cemil Bey cebinden küçük bir makas çıkardı, ipi bacağın tüylerine zarar vermeden kesmeye çalıştı.

Mutlu bir an kıpırdandı.

— "Dikkat!" diye fısıldadı Ecrin.

Cemil Bey elini durdurdu.

— "Tamam, tamam… sakin…"

Mutlu tekrar durdu. Rüzgâr esince tüyleri hafifçe dalgalandı. Cemil Bey ipi daha iyi bir yerden yakalayıp tek hamlede kesti. İp parçası serbest kalıp Cemil Bey’in elinde kaldı.

Aşağıdaki kalabalık, sevinçten alkışlamak istedi ama Cemil Bey elini havaya kaldırıp susturdu. Çünkü Mutlu hâlâ ürkebilirdi. Cemil Bey yavaşça geri çekildi, birkaç basamak indi, sonra tekrar yukarı bakıp Mutlu’nun gözlerine baktı.

Mutlu, başını yana eğdi. Sonra gagasını bir kez daha şaklattı ama bu defa ses sanki daha neşeliydi.

Cemil Bey aşağı indiğinde çocuklar kendini tutamadı.

— "Başardık!" dedi Baran.

— "İpi çıkardık!" dedi Ecrin, gözleri dolarak.

Efe ise sesi kısık bir sevinçle konuştu:

— "Ben… ben çok korkmuştum ama iyi ki denedik."

Nurgül Teyze çocukların başını okşadı.

— "Bakın işte, yardım etmek böyle bir şey. Korkarsınız ama sevginiz korkunuzdan büyük olursa, eliniz doğruyu bulur."

Ecrin gözlerini silip defterini açtı. Bu defa yazacaktı, çünkü bu gün önemliydi. Ama yine de önce yukarı baktı. Mutlu, yuvasında dimdik duruyor, sanki köyün üstüne bir mutluluk bayrağı dikmiş gibi görünüyordu.

Baran bir adım öne çıktı, sesini yine huni yaptı.

— "Mutlu! Artık canın yanmayacak!"

Mutlu kanatlarını açtı, bir an havalanır gibi yaptı ama sonra yuvasına geri yerleşti. Çocuklar bunu bir teşekkür gibi gördü.

O gün öğleden sonra köyün çocukları bir karar aldı. Dere kenarında buldukları ipleri, naylon parçalarını, çöpleri topladılar. Efe bile en önde yürüyordu, elinde bir çuval vardı.

— "Bunlar kuşların ayağına dolaşır. Bir daha olmasın." dedi.

Baran şaşırdı.

— "Efe, sen mi böyle diyorsun?"

Efe omuz silkti.

— "Ne var? Ben de düşünüyorum."

Ecrin gülümsedi.

— "Bugün Mutlu bize bir şey öğretti. Mutluluk bazen gülmek değil, bir şeyi düzeltmek."

Baran başını salladı.

— "Evet. Mutlu leylek mutlu kaldı diye biz de mutlu olduk."

Akşam güneşi köyün üstüne turuncu bir örtü sererken, Mutlu yuvasında sessizce duruyor, ufka bakıyordu. Göç yolundan dönmüş, yorgunluğunu atmış, ayağı hafiflemişti. Ama en önemlisi, aşağıda onu düşünen bir köy vardı.

Ve o köyde, yardım etmeyi öğrenen üç çocuk…

Rüzgâr yine esti. Mutlu gagasını şaklattı. Sanki şunu söylüyordu:

— "Ben buradayım. Siz de buradasınız. O zaman her bahar güzel geçer."