Mutlu Roket Hikayesi

Kasabanın kenarında, büyük bir atölyenin önünde gökyüzüne bakan parlak kırmızı bir roket dururdu. Roketin adı Mutlu Roket’ti. Çünkü ne zaman motoru çalışsa, sanki içinden gülücükler fışkırırdı. Ama Mutlu Roket’in bir sırrı vardı: Çok meraklıydı ve en çok da çocukların hayallerini dinlemeyi severdi.

Atölyenin kapısı gıcırdayarak açıldı. İçeriden Murat Usta çıktı, elindeki bezle roketin burnunu sildi. Tam o sırada koşarak gelen iki çocuk vardı: Efe ve Elif. Peşlerinden de meraklı gözleriyle küçük Zeynep geldi.

Efe nefes nefese durdu.

— "Mutlu Roket bugün gerçekten uçacak mı?"

Murat Usta gülümsedi, gözlüğünü düzeltti.

— "Uçacak elbette, ama önce cesaret ve dikkat gerekir."

Elif roketin yanına yaklaşıp fısıldadı.

— "Ben biraz korkuyorum ama yine de görmek istiyorum."

Zeynep ellerini göğsünde birleştirdi, gözleri parladı.

— "Ben de! Gökyüzü nasıl kokuyor acaba?"

Mutlu Roket sanki onları duyuyormuş gibi küçük bir bip sesi çıkardı. Sonra yumuşacık bir tonda konuştu; sesi, teneke bir kutunun içinden gelen tatlı bir ninni gibiydi.

— "Merhaba çocuklar."

Üçü birden irkildi. Efe bir adım geri atıp sonra kendini toparladı.

— "Sen konuşabiliyor musun?"

— "Konuşabiliyorum. Çünkü ben sadece bir roket değilim. Ben hayallerin taşıyıcısıyım."

Elif şaşkınlıkla güldü.

— "Hayallerin taşıyıcısı mı?"

— "Evet. İçinizde bir dilek varsa, onu gökyüzüne götürmeyi severim."

Murat Usta çocuklara göz kırptı.

— "Bu roketin motoru yakıtla çalışır, ama kalbi çocukların merakıyla."

Zeynep heyecanla zıpladı.

— "Benim bir dileğim var! Yıldızlara dokunmak istiyorum."

Mutlu Roket’in üstündeki küçük ışıklar pır pır yandı.

— "Dokunamayız belki, ama yıldızlara selam verebiliriz."

Elif dudaklarını ısırdı, sesi kısık çıktı.

— "Benim dileğim… korkumun küçülmesi."

Mutlu Roket bir an sustu. Sonra daha yumuşak konuştu.

— "Korku küçülür. Ama önce ona bakmayı öğrenmek gerekir."

Efe göğsünü kabarttı.

— "Ben de cesur olmak istiyorum! Herkesin içinde değil, gerçekten."

Murat Usta çocukları küçük bir platforma yönlendirdi. Platformun üzerinde üç tane koltuk vardı. Koltukların kemerleri renkliydi; kırmızı, mavi ve sarı.

— "Kemerlerinizi takın. Kurallar basit: Birbirinizi dinleyeceksiniz ve kimse kimseyle alay etmeyecek."

Efe kemerini takarken hızlı hızlı konuştu.

— "Ben zaten alay etmem."

Elif bir an kemerini çekemedi. Parmakları titredi. Zeynep hemen yanına eğildi.

— "İstersen ben yardım edeyim."

— "Olur… teşekkür ederim."

Mutlu Roket’in içi sıcacık aydınlandı. Sanki roketin kalbi, “tamam” der gibi atıyordu.

Murat Usta düğmelere bastı. Atölyenin tavanı yavaşça açıldı. Gökyüzü, mavi bir örtü gibi üstlerine serildi. Kuşlar bir süre roketin çevresinde dönüp sonra uzaklaştı.

Mutlu Roket, çocukların sesini duyar gibi bir kez daha konuştu.

— "Hazır mısınız?"

Zeynep kahkaha attı.

— "Hazırım!"

Efe yutkundu ama gülümsedi.

— "Hazırım."

Elif gözlerini kapattı, sonra açtı.

— "Hazırım… sanırım."

Roket hafifçe titredi. Bir “vuuuum” sesi yayıldı, ama korkutucu değildi; sanki dev bir soba usulca yanmış gibi sıcak ve güvenliydi. Mutlu Roket yavaşça yükselmeye başladı.

Kasaba küçüldü. Ağaçlar oyuncak gibi oldu. Bulutlara yaklaşınca Zeynep camdan dışarı yapıştı.

— "Bulutlar pamuk gibi!"

Mutlu Roket güldü; gülüşü kısa bir bip dizisi gibi çıktı.

— "Pamuk değil, ama hayal gücüyle pamuk gibi olur."

Elif’in yüzü önce bembeyazdı. Sonra derin bir nefes aldı.

— "Kalbim çok hızlı atıyor."

Efe hemen ona döndü.

— "İstersen benim elimden tutabilirsin."

Elif şaşırdı.

— "Gerçekten mi?"

— "Evet. Ben de biraz heyecanlandım."

Elif, Efe’nin uzattığı eli tuttu. Parmakları sıcak bir güven buldu. Zeynep de öbür taraftan seslendi.

— "Ben de buradayım Elif! Üçümüz bir ekibiz."

Mutlu Roket, gökyüzünün daha koyu bir rengine doğru yükselirken sesini alçaltıp ciddi konuştu.

— "Şimdi size bir oyun. Her biriniz bir duygunuzu söyleyin. Ama dürüst olun."

Efe düşünüp kaşlarını çattı.

— "Ben… hem gururluyum hem de içimde minicik bir korku var."

Zeynep hiç beklemeden atladı.

— "Ben çok mutluyum! Bir de merakım karnımda kelebek gibi."

Elif yavaşça konuştu.

— "Ben korkuyorum… ama aynı zamanda güçlü hissediyorum. Çünkü korksam da buradayım."

Mutlu Roket’in ışıkları daha parlak yandı.

— "İşte bu. Korku varken adım atmak, cesaretin kendisidir."

O sırada ufukta bir şey belirdi. Gökyüzünde, incecik bir parıltı çizgisi… Bir yıldız kayıyordu. Çocuklar aynı anda “aa” dedi.

Zeynep ellerini camın önünde birleştirdi.

— "Yıldız! Dilek tutalım!"

Efe gülerek başını salladı.

— "Tamam, ama sessizce."

Elif gözlerini kapattı. Dudakları kıpırdadı; konuşmadı, sadece içinden bir cümle geçirdi. Mutlu Roket sanki dileği duydu; motor sesi bir an yumuşadı, sakinleşti.

Bir süre sonra roket hafifçe alçalmaya başladı. Bulutların altına indiklerinde kasaba yeniden büyüdü, atölye çatı gibi göründü. Mutlu Roket yere konduğunda kapak açıldı ve temiz hava içeri doldu.

Murat Usta dışarıda bekliyordu.

— "Nasıl geçti?"

Zeynep sevinçten zıplayarak bağırdı.

— "Yıldızlara selam verdik!"

Efe gülümsedi, gözleri ışıldıyordu.

— "Ben cesur olmak zorunda değilmişim. Bazen heyecanlı olmak da normalmiş."

Elif yavaşça aşağı indi. Bir an durdu, Mutlu Roket’in gövdesine dokundu. Gözleri doldu ama yüzünde tatlı bir gülümseme vardı.

— "Korkum küçüldü. Çünkü ben büyüdüm."

Mutlu Roket son bir kez bipledi; sanki vedalaşır gibi.

— "Her uçuşumda bir şey öğrenirim. Ama en çok da sizden."

Çocuklar birbirine baktı. Zeynep, Efe’nin ve Elif’in elini tuttu. Üçü bir arada, atölyenin önünde gökyüzüne baktılar. Gökyüzü artık sadece uzak bir yer değildi; içinde cesaret, arkadaşlık ve küçük bir “ben yapabilirim” sesi vardı.

Ve Mutlu Roket, adının hakkını vererek, içinden kocaman bir mutlulukla parladı.