Batman Hikayesi

Gotham’da bahar yeni yeni yüzünü gösteriyordu. Yağmur bulutları bile bu kez acele etmiyor, şehrin üstünden geçerken gülümser gibi aralanıyordu. Wayne Malikanesi’nin bahçesinde, rengârenk çiçekler açmış; Alfred, elindeki küçük sulama kabıyla adeta bir bahçıvan masalının kahramanı olmuştu.

O sırada içeriden, ağır adımlar yerine hafif bir koşu sesi duyuldu. Bruce Wayne, bu sabah her zamankinden daha erken uyanmıştı. Yüzünde bir yorgunluk izi vardı ama gözlerinde, çocukların ilgisini çekecek cinsten bir merak parlıyordu. Çünkü bugün Gotham’da “Gülümseme Şenliği” vardı: parkta oyunlar kurulacak, balonlar uçacak, sokak sanatçıları şarkılar söyleyecekti. Bruce’un içindeki Batman tarafı bile, bu kez gölgeler yerine ışığa bakmak istiyordu.

Alfred, Bruce’u kapıda görünce başını hafifçe eğdi.

— "Günaydın efendim. Bugün yüzünüzde… nasıl desem… bir ‘şeker pamuk’ havası var."

Bruce kaşlarını kaldırdı, sonra gülümsedi. Bu gülümseme Gotham’da nadir görülürdü.

— "Günaydın Alfred. Şehrin biraz neşeye ihtiyacı var. Benim de."

Alfred, sanki çok gizli bir sırrı biliyormuş gibi, göz kırptı.

— "O halde, Batcave’deki ciddi yüzleri bir süreliğine dinlendirmek gerekebilir."

Bruce bir an durdu. Batcave… evet. Şenlik için Batmobile’ı çıkarmak mı? Hayır, o çok gürültülü olurdu. Belki de daha yumuşak bir dokunuş gerekiyordu.

Tam o sırada, merdivenlerden bir başka hızlı adım sesi geldi. Dick Grayson, yani Robin, elinde bir kutu balonla koşarak indi. Kutunun üstünde kocaman bir gülümseme çizimi vardı.

— "Bruce! Alfred! Bakın ne buldum! Şenlikte dağıtmak için balonlar!"

Alfred kutuya eğildi.

— "Ne kadar… renkli. Bu balonlar Batcave’e girerse, yarasalar bile parti yapar."

Robin kahkahayı patlattı.

— "Yapsınlar! Batman bile biraz eğlensin istiyorum."

Bruce, Robin’in heyecanına bakınca içindeki sert duvarların bir kısmı çatırdadı. Robin, Gotham’ın karanlığına inat, her zaman bir ışık taşırdı.

— "Bugün Batman değil… sadece Bruce olabilirim. Ama bir şartla."

Robin merakla yaklaştı.

— "Ne şartı?"

Bruce gözlerini kısarak, oyun oynayan bir yetişkin gibi ciddileşti.

— "Şenlikte kimse üzülmeyecek."

Robin iki elini havaya kaldırdı.

— "Söz! Üzülmek yok! Sadece kahkaha!"

O anda kapı zili çaldı. Alfred kapıyı açtığında, Barbara Gordon, yani Batgirl, elinde renkli kartonlardan yapılmış bir afişle gülümsüyordu. Afişte büyük harflerle “Gülümseme Şenliği” yazıyordu; etrafında yıldızlar, küçük yarasa figürleri ve kalpler vardı.

— "Merhaba! Şehrin çocukları için bir oyun köşesi hazırlıyorum. Bruce, yardım eder misin?"

Bruce bir an dondu. “Yardım” kelimesi onun dünyasında genelde kablolar, bilgisayarlar, planlar demekti. Ama bu kez oyun köşesi… Bu, başka bir kahramanlıktı.

— "Elbette. Bugün Gotham’ın kahramanları biraz daha… yumuşak olacak."

Barbara gözlerini kocaman açtı.

— "Bunu bir yere yazmak lazım."

Robin hemen atladı.

— "Ben de yazayım! Ama şifreli yazacağım, Batman görüp utanmasın!"

Alfred, kalbinin içinden geçen bir mutluluğu saklamadan, yumuşak bir tebessümle onları izledi.

Şenlik alanı Gotham Parkı’nda kurulmuştu. Rengârenk bayraklar ağaçlara asılmış, müzik kutuları neşeli melodiler çalmaya başlamıştı. Komiser Gordon, işin güvenlik tarafında bizzat duruyor, ama bu sefer yüzü asık değil; sanki bir baba gibi gururluydu.

Bruce, Barbara ve Robin kalabalığa karıştıklarında, çocukların gözleri parladı. Çünkü Gotham’da çocuklar Batman’i genelde geceleri, uzaktan, bir gölge gibi görürlerdi. Ama şimdi… Batman’in ailesi gibi duran bu ekip, gündüz vakti, şenlikteydi.

Tam her şey yolundayken, bir şey oldu.

Gökyüzünde aniden dev bir balon belirdi. Balonun üstünde kocaman bir yüz vardı; gülüyordu ama biraz da muzurdu. Çocuklardan bazıları korkuyla geri çekildi. Balonun altından hoparlör sesi duyuldu.

— "Gothamlılar! Şenliğinize ‘komik’ bir sürpriz getirdim!"

Bu ses… Joker’di.

Robin’in yüzü ciddileşti. Barbara da aynı şekilde. Bruce ise nefesini tuttu. Ama bugün “kimse üzülmeyecek” demişti. Karanlıkla değil, neşeyle savaşacaktı.

Kalabalığın arasından Joker çıktı. Elinde kocaman bir çiçek vardı, ama çiçek su sıkıyordu. Arkasında Harley Quinn, tekerlekli bir arabayla renkli kutular taşıyordu. Kutuların üstünde minik kurdeleler vardı.

Çocuklar hem korkuyor hem merak ediyordu. Joker, abartılı bir selam verdi.

— "Bugün şenlik varmış! Ben de ‘şaka’ getirdim!"

Komiser Gordon ileri atılacak gibi oldu ama Bruce, gözleriyle sakin olmasını işaret etti. Çünkü bugün farklı olacaktı.

Bruce, kalabalığın önüne çıktı. Batman kostümü yoktu ama duruşu yeterince güçlüydü.

— "Joker. Bugün çocukların günü. Şaka yapacaksan, kimse ağlamayacak."

Joker gözlerini devirdi.

— "Ah, ne kadar duygusal. Peki. Ağlatmayan şaka da olur."

Harley Quinn kutulardan birini açtı. İçinden… şeker değil, minik sabun köpüğü makineleri çıktı! Joker çiçeğini sıkınca su yerine sabun köpüğü püskürdü. Park bir anda köpükle doldu. Çocuklar önce irkildi, sonra kahkahalar yükseldi. Köpükler güneşte parlıyor, küçük bulutlar gibi uçuşuyordu.

Robin şaşkınlıkla fısıldadı.

— "Bu… kötü değil."

Barbara da gözlerini kısarak Joker’i izledi.

— "Tuhaf. Joker genelde böyle… tatlı davranmaz."

Bruce, Joker’in yüzündeki gülümsemenin altındaki gizli planı aradı. Çünkü Joker’in neşesi bile bazen bir tuzaktı.

Ve gerçekten de, birkaç saniye sonra, dev balonun ipleri çözülmeye başladı. Balon, parkın ortasındaki büyük pamuk şeker makinesine doğru sürükleniyordu. Eğer düşerse makine devrilecek, sıcak şeker karışımı her yere saçılacaktı. Çocuklar zarar görebilirdi.

Bruce’un içindeki Batman anında uyandı.

— "Robin, Batgirl! Balonu durdurmamız gerek!"

Robin, elindeki balon kutusunu kenara bıraktı.

— "Anlaşıldı! Bugün kahramanlık, pamuk şeker kurtarmak demek!"

Barbara koşarken, bir yandan çocuklara seslendi.

— "Herkes geriye, sakin! Bu sadece bir balon, korkmayın!"

Bruce, hızlıca çevreye baktı. Bir halat, bir direk, bir de parkın kenarında duran büyük bir süs kemeri vardı. Plan kafasında şimşek gibi çaktı.

Robin, balona doğru atıldı; ipleri yakalamaya çalıştı ama köpük yüzünden kaydı.

— "Uff! Köpükler süper ama zemin çok kaygan!"

Bruce, sakince ama hızlı konuştu.

— "Robin, ipleri yukarıdan kesemezsin. Balonu yönlendirmeliyiz."

Barbara bir ağacın dallarına tırmandı, balonun üst tarafındaki ağ benzeri süslemeyi yakaladı.

— "Buradan çekebilirim! Ama bir denge noktası lazım!"

Bruce, kemerin yanındaki halatı aldı ve direğe bağladı. Halatın ucunu Robin’e fırlattı.

— "Robin, bunu tut. Balonu kemere doğru çek. Ben de dengeyi ayarlayacağım."

Robin halatı yakaladı, bütün gücüyle çekti.

— "Tamam! Bir, iki, üç!"

Balon yavaşça yön değiştirdi. Tam pamuk şeker makinesinin üstünden geçerken, Bruce halatı gerdi ve balon kemere takıldı. Balon bir an sallandı, sonra güvenli bir şekilde parkın boş tarafına doğru indi.

Kalabalık önce sessiz kaldı; ardından çocuklar alkışlamaya başladı. Neşeli bir alkış, gerçek bir şenlik alkışı.

Komiser Gordon derin bir nefes aldı.

— "İşte bu… bugün gerçekten güzel bir gün."

Joker ise uzaktan onları izliyordu. Yüzünde alışılmadık bir ifade vardı: sanki kızgın değil, sanki… kırılgan.

Harley Quinn, Joker’in koluna dokundu.

— "Bak, çocuklar güldü. Kimse ağlamadı. Bu iyi değil mi?"

Joker başını eğdi, sanki gülmekle ağlamak arasında kalmıştı.

— "Ben… sadece şehrin gülmesini istedim. Ama herkes gülünce… kendimi dışarıda hissettim."

Bu cümle, Bruce’un kalbine bir taş gibi düştü. Çünkü Bruce da yıllarca kendini dışarıda hissetmişti. Karanlıkta, tek başına.

Bruce birkaç adım attı, Joker’e yaklaşmadan, ama sesini yumuşatarak konuştu.

— "Gülmek istiyorsan, şakaların can yakmaması gerek. Bugün doğru yere yaklaştın."

Joker bir an susup, sonra omuz silkti.

— "Belki de… bugün biraz denedim."

Robin araya girdi, elindeki köpük makinesini sallayarak.

— "Bence daha da deneyebilirsin! Ama kötü şaka yok! Sadece köpük, balon ve… belki konfeti!"

Harley Quinn gözlerini parlatıp zıpladı.

— "Konfeti! Evet! Ben konfeti severim!"

Barbara da gülümsedi.

— "Bak Joker, çocuklar seni korkunç bir gölge olarak değil, komik bir palyaço olarak hatırlasın. Bu daha güzel."

Joker, sanki ilk kez biri ona “güzel” bir rol öneriyormuş gibi, afalladı. Sonra cebinden minik bir kurdele çıkardı, Bruce’a doğru uzattı.

— "Al. Bu… barış kurdelesi. Çok da büyütme."

Bruce, kurdeleyi aldı. Onu Batman gibi değil, Bruce gibi tuttu: dikkatle, ama umutla.

— "Büyütmeyeceğim. Ama hatırlayacağım."

Şenlik yeniden başladı. Köpükler uçuştu, pamuk şekerler dağıtıldı, çocuklar Robin’le ip atladı, Batgirl’le yüz boyama yaptı. Komiser Gordon bile bir noktada balon şişirmeyi denedi ve balon patlayınca herkes kahkahaya boğuldu.

Gün batarken, Gotham’ın gökyüzü turuncu ve pembe renklere büründü. Şehir, bir anlığına karanlık masallarını unutmuş, neşeli bir masalın içine girmişti.

Wayne Malikanesi’ne döndüklerinde Alfred kapıda onları bekliyordu. Bruce’un yüzünde o nadir gülümseme hâlâ duruyordu. Robin yorgun ama mutluydu. Barbara, elindeki boya kalemlerini toparlıyordu.

Alfred, hepsini süzdü ve sesi yumuşadı.

— "Şehrin üstünden bugün farklı bir rüzgâr geçti. Sanki Gotham biraz hafifledi."

Bruce başını salladı.

— "Bugün kimse üzülmedi, Alfred."

Robin hemen ekledi.

— "Hatta Joker bile biraz… azıcık… daha insan gibiydi!"

Barbara gülümsedi.

— "Bazen en büyük kahramanlık, insanlara korku değil, umut vermek."

Alfred, sanki çok eski bir masalın son cümlesini söylermiş gibi konuştu.

— "O halde bu günü bir gelenek yapalım. Gotham’ın ‘Gülümseme Şenliği’ her yıl olsun."

Bruce, pencereden dışarı baktı. Gotham’ın ışıkları yanıyordu. Ama bu kez o ışıklar, sadece sokak lambaları gibi değil; birer küçük umut gibi parlıyordu.

Ve Bruce, içinden sessizce şunu düşündü: Batman olmak, her zaman karanlıkla savaşmak değildi. Bazen, bir çocuğun kahkahasını korumaktı. Bazen, bir düşmanın bile içindeki kırgınlığı görüp, onu daha iyi bir şakaya yönlendirmekti.

O gece Gotham’da yarasa işareti gökyüzüne yansımadı. Çünkü ihtiyaç yoktu. Şehir zaten gülüyordu.

Alfred, ışıkları kapatmadan önce son kez içeri seslendi.

— "İyi geceler efendim."

Bruce yumuşak bir tonla karşılık verdi.

— "İyi geceler Alfred. Yarın… yine umutlu bir gün olsun."