Kış, şehrin dar sokaklarına sessizce çökmüştü. Kar taneleri, gökyüzünden ağır ağır süzülürken taş kaldırımların arasına doluyor, rüzgârın uğultusu bacaların dumanını ince çizgiler hâlinde savuruyordu. Bu soğuk akşamda, ince paltosunun içinde…
Fırının camı buğulanmıştı. Tepsinin üzerinde sıra sıra dizilmiş küçük kurabiyeler, fırının sıcaklığında yavaş yavaş altın rengine dönüyordu. Mutfakta tarçınla vanilyanın kokusu birbirine karışırken, masanın üstünde un izleri, küçük parmakların dokunuşunu…
Suyun altında sabah ışığı mercanların arasından süzülürken Marlin, evlerinin önünde bir ileri bir geri yüzüyordu. Nemo ise sabırsızdı; yüzgeçlerini hızlı hızlı çırpıyor, gözlerini okyanusun genişliğine dikiyordu. Dory, sanki her sabah…
Sabah güneşi, mahalledeki dut ağacının yapraklarına ince ince vururken, Emre elindeki ekmek poşetini sallaya sallaya bakkaldan dönüyordu. Sokağın köşesinden geçerken bir ses duydu. Minik, titrek, sanki kaybolmuş bir nefes gibi.—…
Kasaba her zamanki gibi tuz kokuyordu; deniz sabah güneşini gümüş gibi parlatırken limanda ipler gıcırdıyor, martılar ekmek peşinde dönüp duruyordu. Temel Reis, iskeledeki tahta kasanın üstüne oturmuş, pipo dumanını yavaşça…
Günlerden bir gün, sonbaharın en güzel zamanında, küçük bir kasabanın kenarındaki bahçede nar ağaçları kırmızı kırmızı gülümser gibiydi. Dallar öyle doluydu ki, narlar sanki birbirine sokulup ısınmaya çalışıyordu. Bahçenin hemen…
Sabahın erken saatlerinde, Çınarlı Tepe’nin üstüne taze bir serinlik çökmüştü. Yapraklar kıpır kıpırdı; sanki ağaçlar birbirine günaydın diyordu. Tepeye bakan küçük dere şırıl şırıl akıyor, suyun sesi kuşların ötüşüne karışıyordu.…
Sabahın erken saatlerinde, Çınar Mahallesi’nin küçük sokaklarına güneş yavaş yavaş yayılıyordu. Fırının önünden geçenlerin burnuna taze simit kokusu doluyor, esnaf kepenklerini açarken birbirine selam veriyordu. Mahallenin en meraklı çocuklarından biri…
Elif, rüzgârın kokusunu en iyi anlayan çocuklardan biriydi. Yaşadığı kasabanın tepesindeki eski tersaneye her çıktığında, gökyüzüne bakar ve bulutların arasında bir şeylerin saklı olduğuna inanırdı. O gün, güneş kiremitlere vururken…
Ormanın en yeşil zamanlarıydı. Yapraklar güneş ışığını küçük parıltılar gibi yere düşürüyor, rüzgâr dalların arasında şarkı söyler gibi dolaşıyordu. Bu ormanda herkes birbirini tanırdı; kim nerede yaşar, hangi ağacın kovuğunda…
Yeşil Vadi’nin üstünde sabah güneşi yumuşacık bir ışık gibi yayılırken, çimenlerin üzerindeki çiğ taneleri pırıl pırıl parlıyordu. Kuşlar acele etmeden şarkı söylüyor, rüzgâr da ağaçların yapraklarıyla fısıldaşıyordu. Vadiye bakan küçük…
Yeşil tepelerin arasında, çiçeklerin rüzgârla fısıldaştığı, derelerin gülerek aktığı bir çiftlik vardı. Bu çiftlikte herkes birbirini tanır, sabahları güneşle uyanır, akşamları yıldızlarla uyurdu. Tavuklar erken kalkar, koyunlar düzenli yürür, köpekler…
